Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

ΤΟΥΚΟΥΡ ΣΕΪΤΑΝ (απο CHRISTOBAL)

  ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ: "ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ
Εγώ πάντως διάλεξα το δεύτερο. Κάθισα με κάποια επιφύλαξη, στο παρκέ ακούμπησα την πλάτη μου στον κορμό του δέντρου ανάσανα την φρεσκάδα των φύλλων του και έβγαλα έναν στεναγμό ανακούφισης.  "Θα μείνω εδώ μέχρι να ξημερώσει" μονολόγησα.              
"Σα μείνω εντό μέχι να κσημεγώσει" ξανάκουσα . ......"
___________________________________________________________________________

   " Ε;" Φώναξα  και πετάχτηκα πάνω. Τα φύλλα του δέντρου χάιδεψαν κεφάλι μου. Τα έδιωξα με τα χέρια μου νευριασμένος.
   "Ποιος μίλησε;" Ξαναφώναξα.
Καμιά απάντηση. Δε μπορεί. Κάποιος επανέλαβε αυτά που είπα προηγουμένως. Και μάλιστα με παράξενη προφορά.
Κοίταξα μπροστά μου ένα γύρω πέρα από το παρκέ του δέντρου. Δεν υπήρχε τίποτα. Μόνο ο γνωστός σκούρος λασπότοπος και το ανάποδο φεγγάρι σε σχήμα U στον ουρανό.
Ας πάω και από τη άλλη μεριά του δέντρου.
Έκανα τον γύρο πάντα πατώντας πάνω στο παρκέ ή πάτωμα που περιέβαλε τον πλάτανο και πριν προλάβω να ολοκληρώσω τον κύκλο, πάγωσα. 
    Τον είδα εκεί   να γελάει τύφλα στο μεθύσι καθισμένο στην κουνιστή του πολυθρόνα από μπαμπού. Ήταν μέσα στις λάσπες και κρατούσε  έναν φακό που φώτιζε πρόσωπό του. Τα έχασα! Μα πως είναι δυνατόν! Αυτός έχει πεθάνει το 1958! 
Και δεν υπήρχε περίπτωση να έκανα λάθος. Ήταν αυτός. Στο φως του φακού  που κρατούσε φαίνονταν καθαρά τα μάτια του. Το δεξί καφέ, το αριστερό γαλάζιο. Ο Βέλγος. Ο μεθύστακας. Ο Βίκτωρ Βαν Νταμ. Μάλιστα αυτός! 
    Αυτόν που πριν πενήντα και χρόνια, εκεί στα βάθη της Αιθιοπίας, στην βεράντα του σπιτιού του, τον κατασπάραξε το λιοντάρι με την μαύρη χαίτη που οι ντόπιοι ονόμασαν ΤΟΥΚΟΥΡ ΣΕΪΤΑΝ, Ο Μαύρος Σατανάς. Στο άλλο χέρι κρατούσε μια μπουκάλα με ένα σκούρο υγρό, μάλλον μπράντυ. 
Ήπιε μια μεγάλη γουλιά και φώναξε μεθυσμένα και τραγουδιστά, κουνώντας την μπουκάλα:
    "Σα μείνω εντόοο, σα μείνω εντόοο ντορμέ βου" με τη μελωδία το γνωστού γαλλικού τραγουδιού
   " Μα τι διάολο πως ......." τραύλισα
   "Σςςς" είπε ο Βικτώρ
   "Μα το λιοντάρι; Λε λιόν;" ρώτησα
   "Λε λιόν, λε λιόν, λε λιόν Ωωωω λε λιόν" άρχισε πάλι να τραγουδάει με την βραχνή από  το αλκοόλ φωνή του "Λε λιόν  ε σιρ λ' άρμπρ. Βιέν πετί λιόν" (Το λιοντάρι είναι πάνω στο δέντρο. Έλα μικρό λιοντάρι). 
    Με το  που  το ξεστόμισε, το δέντρο πίσω μου σείστηκε ολόκληρο, κάτι βαρύ έπεσε πάνω στο παρκέ και ένας εκκωφαντικός βρυχηθμός συντάραξε τον παγωμένο αέρα. 
Δεν τόλμησα ούτε να γυρίσω να κοιτάξω. Είχα μείνει ακίνητος σαν άγαλμα. 
    Ένοιωσα το πάτωμα κάτω απ΄τα πόδια μου, σαν να λυγίζει, κάτι ακούμπησε ξυστά το γόνατό μου, και σιγά σιγά άρχισε να προβάλει το τεράστιο  ζώο με τη μαύρη χαίτη, δίπλα μου. Προχώρησε χωρίς να με κοιτάει και πήγε αργά μεγαλόπρεπα προς την κουνιστή πολυθρόνα του Βαν Ντάμ. 
    Όταν έφτασε εκεί στάθηκε έγλειψε το χέρι το βέλγου που κρατούσε την μπουκάλα στράφηκε προς εμένα με κοίταξε, ξεφύσηξε ...περιφρονητικά και κάθισε χάμω μέσα στη λάσπη δίπλα στον μεθυσμένο Βαν Ντάμ, που χαμογελούσε.
    Κάτι ή κάποιος έπρεπε να παίζει παιχνίδια με το μυαλό μου. 
Γιατί ο άνθρωπος αυτός που έπινε ξαπλωμένος, στην κουνιστή του πολυθρόνα, πριν πενήντα τόσα χρόνια, είχε κατασπαραχτεί από το λιοντάρι που καθόταν δίπλα του μέσα στις λάσπες, ενώ έπινε κονιάκ, όπως τώρα πάνω στη ίδια κουνιστή πολυθρόνα. 
Και γιατί το λιοντάρι αυτό που με κοίταζε με ....περιφρόνησή καθισμένο δίπλα στον άνθρωπο που είχε κάνει κομμάτια, είχε σκοτωθεί από τον παππού μου πριν από δεκάδες  χρόνια.         
     Εγώ ο ίδιος είχα χώσει τα χέρια μου μέσα στην πυκνή μαύρη χαίτη του νεκρού τότε ζώου.
Έχω ακόμη την μυρωδιά του στα ρουθούνια μου. 
Άρα! Άρα τι!  Ωραία λοιπόν!  Ο Βέλγος δεν μπορεί να υπήρχε, ούτε το λιοντάρι. 
    Εγώ;  Ε; Εγώ λέω. Εγώ;

6 σχόλια:

  1. Το κειμενο του cristobal παρα πολυ καλο.Γρηγορο και ουσιωδες.Μοιαζει σαν να ξερει πολυ καλα τον ηρωα του και σαν αυτα που περιγραφει να τα εχει ζησει.BRAVO.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. CRISTOBAL, Μοιάζει σα να έχεισ ζήσει σε εξωτικα μέρη. Περιμενω την εξέλιξη.Ειναι εφιαλτικό το σκηνικο. Αλλά συναρπαστικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. << Έγραψε >> πάλι ο Christobal. Είναι προφανές - και όχι πρώτη φορά, για όποιον διαβάζει προσεκτικά τα συναρπαστικά κείμενα του - ότι αναμειγνύει στις αφηγήσεις του προσωπικά βιώματα. Με τόσο έξοχο τρόπο... Έχει μνήμες και αφήνει την φαντασία του να παίζει με αυτές ή τις χρησιμοποιεί για φόντο στις εικόνες που μας παραθέτει. Παρασύροντας μας να κάνουμε το ίδιο.

    Έξοχος !!

    GiP

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μάλλον έχουν δίκιο οι πιο πανω. Ο cristibal γράει δικές του αναμν΄σηιες και τις ανασυνθέτει επιτυχημένα στον μύθο. Και συμφωνω με ΛΑΚΩΝ, θα πρέπει να έζησε αλλου μακρια. Θα έχει ενδιαφέρον η συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή