Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

ΝΥΧΤΕΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

     Θα πρέπει να ήμουν γύρω στα δώδεκα, εκεί στην Αιθιοπία, όταν κάποιες νύχτες του Σεπτέμβρη, που οι βροχές έχουν πια σταματήσει και οι νύχτες είναι κρύες και ξάστερες, εγώ είχα προφανώς λάβει εντολή να εκτελώ ένα καθήκον. Δεν ξέρω ποιος μου επέβαλε το έργο αυτό και δεν ξέρω γιατί μου  το επέβαλε.  Ξέρω όμως ότι ήταν ένα επικίνδυνο εγχείρημα γιατί τις νύχτες κανείς εχέφρων άνθρωπος δεν έκανε την αποκοτιά να ξαπλώνει στο χορτάρι που ήταν μούσκεμα από την υγρασία και γεμάτο επικίνδυνα έντομα και ερπετά.
    Το κακό δε είναι ότι οι γονείς μου είχαν την βεβαιότητα ότι εγώ βρισκόμουν στο δωμάτιο μου με το αδελφό μου, όπου ή διάβαζα κάποιο μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν κάτω από το κιτρινωπό φως ενός κεριού - αφού ρεύμα δεν υπήρχε εκεί στα υψίπεδα της Δυτικής Αιθιοπίας-  ή θα με είχε πάρει ο ύπνος κουκουλωμένο στις ζεστές μου κουβέρτες. 
     Εγώ όμως πάντοτε έβρισκα τον τρόπο να ξεγλιστρώ αθόρυβα και τυλίγοντας το σώμα μου με μια από τις κουβέρτες έβγαινα πρώτα στην βεράντα, και μετά με απόλυτη προσοχή κατέβαινα τα λίγα σκαλοπάτια που με χώριζαν  από την αυλή. 
    Ήδη άκουγα την ζούγκλα γύρω μου να έχει ζωντανέψει. Οι ύαινες  με τις ανατριχιαστικές υλακές τους κυριαρχούσαν σε φωνή και δραστηριότητα.  Ήμουν όμως τόσο συνηθισμένος στην κραυγή του πολύ επικίνδυνου αυτού ζώου, που  είχε την ίδια επίδραση πάνω μου, όση έχουν τώρα τα γαβγίσματα των σκύλων τις νύχτες εδώ στο Χαλάνδρι.
     Οι μόνοι που ήξεραν τι έκανα εκείνες τις νύχτες  ήταν οι δυο οπλισμένοι νυχτοφύλακες (ζαμπάνια στα Αιθιοπικά)  που φύλαγαν την περιφραγμένη περιοχή όπου ήταν το σπίτι μας. Τον πρώτο καιρό με νουθετούσαν να πάω πίσω στο σπίτι. Μετά με απειλούσαν ότι θα με μαρτυρούσαν στους γονείς μου. Επειδή όμως εγώ ούτε καν τους απαντούσα, έκανα μάλιστα ότι δεν τους έβλεπα, αυτό τους φόβισε κάπως, ίσως γιατί φαντάστηκαν ότι κάποιο πνεύμα θα με είχε καταλάβει και δεν με ξαναενόχλησαν. Με άφηναν να ξαπλώνω με την κουβέρτα μου στο μουσκεμένο γρασίδι και συνέχιζαν την περιοδεία τους στο χτήμα. 
    Εγώ τότε ξεκίναγα το σοβαρό μου έργο. Είχα αποφασίσει ότι τις λίγες μέρες που απόμεναν μέχρι να επιστρέψουμε στην πρωτεύουσα για το σχολείο, εγώ θα είχα τελειώσει αυτό που είχα αναλάβει. 
    Υπήρχαν βέβαια παράγοντες που δυσκόλευαν το έργο μου, όπως κάτι περαστικοί μετεωρίτες που διέσχιζαν τον ουρανό. Μισούσα δε την πανσέληνο για το φως της που μου έκρυβε μεγάλο μέρος της περιοχής πάνω στην οποία εργαζόμουν. 
    Κάθε βράδυ που ξεκίναγα το έργο μου θύμωνα γιατί δεν μπορούσα να βρω που είχα σταματήσει το προηγούμενο. Έτσι αναγκαστικά ξανάρχιζα από την αρχή.  Άλλες φορές ξεκίναγα από κείνα που ήταν ακριβώς από πάνω μου και πήγαινα προς τα δεξιά ή αριστερά μου άλλες  φορές πάλι ξάπλωνα με το κεφάλι προς την δύση ή την ανατολή. Άλλες προς τον βοριά ή τον νότο. Σήκωνα το δεξί μου χέρι και δείχνοντας με προσοχή «κατέγραφα» μουρμουρίζοντας. 
Τώρα είμαι σίγουρος ότι οι φουκαράδες οι νυχτοφύλακες θα ήταν βέβαιοι ότι με κάποιο πνεύμα συνομιλούσα. 
    Όταν απελπιζόμουν ότι συνέχεια μου ξέφευγαν ή κατέγραφα τα ίδια και τα ίδια, τότε τα παρατούσα νυσταγμένος και τουρτουρίζοντας από  το κρύο επέστρεφα στο δωμάτιο μου. 
Η μητέρα μου δεν μπορούσε να καταλάβει πως γινόταν και η κουβέρτα μου ήταν σχεδόν κάθε βράδυ μούσκεμα.  Κουνούσε με απορία το κεφάλι της,  ώσπου κάποια μέρα άρπαξα ένα γερό κρύωμα. Μου μπήκε ψηλός πυρετός  με βήχα και αναγκάστηκαν να φωνάξουν τον Ιταλό γιατρό τον ντοτόρ  Αντονίνι που έκανε τα πάντα.... τύφλα στο μεθύσι. 
    Όταν ήρθε, το δωμάτιο μου πλημμύρισε από την μυρουδιά του ούζου. Τα μάτια του ήταν κατακόκκινα και οι κινήσεις του ήταν αργές, ασυντόνιστες και οι λέξεις του μπερδεμένες.  Αφού με εξέτασε με άτσαλο τρόπο χρησιμοποιώντας ένα φθαρμένο ακουστικό είπε στα Ιταλικά - που όλοι ξέραμε τότε-  στην μητέρα μου που περίμενε εκεί δίπλα.
    «Αυτό το αγόρι δεν έχει τίποτα. Να του δώσετε λίγο aspro για τον πυρετό, να πίνει σούπες  και να τρώει βραστό κοτόπουλο. Τίποτα άλλο!»
Έπειτα γύρισε σε μένα και στραβώνοντας το στόμα του στην προσπάθεια του να μιλήσει καθαρά μου είπε:
    «Senti ragazzo (άκου αγόρι), εγώ μετράω τις μπουκάλες του ούζου που πίνω κάθε μέρα γιατί δεν έχω αστέρια δίπλα μου. Εσύ δεν χρειάζεται να τα μετράς στον ουρανό τα αστέρια, τα έχεις εδώ δίπλα σου. Με άκουσες ;» πρόσθεσε δείχνοντας την μητέρα μου και βγήκε παραπατώντας από το δωμάτιο. 
Εγώ έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Μα πως ήξερε ο γιατρός για το έργο που είχα αναλάβει να μετράω τις νύχτες τα αστέρια;
    Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την σκέψη μου, ξαναμπήκε στο δωμάτιο και είπε με παράξενα καθαρή άρθρωση:
    «Μα και να τα μετρήσεις τα αστέρια εκεί στον ουρανό, θα βρεθεί  μήπως ποτέ κανείς να σε πιστέψει;»
    Μέχρι σήμερα δεκαετίες μετά,  δεν  ξέρω πως   ο μεθύστακας γιατρός ήξερε για το....έργο που είχα αναλάβει με πείσμα,  να μετρήσω  όλα τα αστέρια. 
    Την επόμενη χρονιά που ξαναπήγα για τις διακοπές μου εκεί, ο γιατρός είχε πεθάνει από κίρρωση του ήπατος. Μόλις το έμαθα λυπήθηκα γιατί δεν θα λυνόταν ποτέ η απορία μου αλλά σκέφτηκα όμως, ότι τώρα ο ντοτόρ Αντονίνι  θα είχε κι εκείνος αστέρια δίπλα του και δεν θα χρειαζότανε πια το ούζο για να τα δημιουργεί.



ΤΕΛΟΣ

  
    
     

19 σχόλια:

  1. Γλυκιά, νοσταλγική αφήγηση, απ' αυτές που κάνουν όλα τα παιδιά να έχουν τις ίδιες ανησυχίες από το Βορρά ως το Νότο απ' τη Δύση ως την Ανατολή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @FLORA GIA
      Πόση αλήθεια έχουν τα λόγια φίλη μου Φλώρα. Είναι παράξενο αλλά έτσι είναι. Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ σαν φρέσκο οξυγόνο. Να σαι καλά.

      Διαγραφή
  2. Χριστοφόρε μου πόσο μου είχαν λείψει αυτές οι διηγήσεις σου!
    Πάλι τα κατάφερες ! Με έστειλες εκεί στο βρεγμένο από την πάχνη γρασίδι να μετράω αστέρια μόνο που εγώ κοιτούσα γύρω μου φοβισμένη από τις υλακές των ζώων και περίμενα να μπει στην περιφέρεια του ματιού μου ένας ζαμπάνια για να με καθησυχάσει :-)
    Και τώρα μετράω αστέρια, εδώ στο βουνό μου φαίνονται και τα καλοκαιρια που κάθομαι έξω ζωγραφίζω λέξεις για το καθένα τους... μα θέλω δέκα ζωές για να τα τελειώσω όλα !

    Μια γλυκιά καληνύχτα σου στέλνω και εύχομαι
    να συνεχίσεις αυτές τις διηγήσεις σου....
    μάλλον
    σε παρακαλώ να τις συνεχίσεις :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Levina Vil
      Αυτή η μοναδική σου ικανότητα με το σχόλιο σου να εικονογραφείς με χρώματα και συναισθήματα το κείμενο που διάβασες, ειλικρινά με συναρπάζει. Οι δέκα ζωές που λες ότι θα χρειαστούν για να τελειώσεις υπάρχουν ήδη συμπυκνωμένες μέσα στην γραφή σου. Λέω να σε ακούσω και να συνεχίσω, αφού όμως σε ευχαριστήσω για την τόσο ζωηρή και όμορφη προτροπή. Καλό σου βράδυ Λεβίνα μου. Ως ευ παρέστης!

      Διαγραφή
  3. Πω πω συγκλονιστικη η αφηγηση σου Χριστοφορε!
    Ομολογω πως ημουν προσηλωμενη με ολες τις αισθησεις μου και οταν τελειωσε ειπα μεσα μου "θελω κι αλλο!"

    Θα συμφωνησω με τη Λεβινα που σε παρακαλει να συνεχισεις! :)

    Καλημερα αγαπητε μου φιλε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @ΕΚΦΡΑΣΟΥ
      Πολύ μα πάρα πολύ χαίρομαι που κράτησε το ενδιαφέρον σου τούτη η παιδική μου ανάμνηση εκεί στα ψηλά βουνά της χώρας που γεννήθηκα και μεγάλωσα. Νομίζω ότι είμαι στην ψυχολογική εκείνη διάθεση να παραθέσω και άλλα στιγμιότυπα για κείνα τα χρόνια. Σε ευχαριστώ που με προτρέπεις κι εσύ να το κάνω. Ίσως μάλιστα να το έχω και ανάγκη. Ολόψυχα σε ευχαριστώ που μοιράστηκες μαζί μου τούτη την βραδιά στην Αφρική.

      Διαγραφή
    2. καλημερα! :)

      σε καλεσα σε ενα παιχνιδι, ιδιαιτερο παιχνιδι, αν εχεις χρονο περνα να δεις γιατι προκειτε και αν μπορεσεις συνεχισε το! :)

      να εισαι καλα!!! να εχεις μια ομορφη μεραα!

      Διαγραφή
  4. ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ !! Μου άρεσε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ !! Δροσερό, ξεκούραστο, "Λουντέμικο" (ένα παιδί μετρά τα αστέρια). Ήσυχο σαν τη νύχτα (όχι τη νύχτα της ζούγκλας). Ευχάριστο. Σκορπά καλαισθησία και θετική ενέργεια !! ΓΡΑΦΕ !!! ΓΡΑΦΕ !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @GiP
      Χαίρομαι Γιώργο που μετά τόσο καιρό σε βλέπουμε σε τούτα τα λημερια. Λέω σιγα- σιγά να το ξαναζωντανέψουμε. Αξίζει. Όμορφα τα λόγια που μου γράφεις. Την δε προτροπή ή "εντολή" ΓΡΑΦΕ!!! ΓΡΑΦΕ!!! την απευθύνω κι εγώ σε σένα. Ναι ρε Γιώργο γράφε ρε φίλε κρίμα είναι τόσο ταλέντο να μένει στην αποθήκη. Κάνει καλό και ψυχολογικά! Τώρα που στα είπα να σου πω και ένα ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σου ή μήπως σου είπα ήδη;

      Διαγραφή
  5. Μάλισταααα! Τώρα όλα εξηγούνται... σίγουρα κάποιο πνεύμα της Αφρικάνικης αστρονυχτιάς μπήκε τότε στο τρυφερό σου μυαλουδάκι και τώρα εμείς που σε διαβάζουμε, βλέπουμε τ' αποτελέσματα... δίκαιο είχαν οι φύλακες που κάτι διαισθανόντουσαν...
    Μικρή τα καλοκαίρια ξάπλωνα σ' ένα τοιχάκι και χάζευα τα άστρα, είχα μάλιστα και τα "δικά μου", μέχρι που μια γειτόνισσα μου είπε: " Μη τα μετράς, γιατί όσα άστρα μετράς, τόσες μυρμηγκιές θα βγάλεις" ... τι ανόητη!
    Γιατί σταματήσαμε άραγε Χριστόφορε να τα μετράμε;

    ΑΦιλιά πάντα καρδιάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Άιναφετς
      "πνεύμα της Αφρικάνικης αστρονυχτιάς.." .. Τι όμορφη έκφραση αλήθεια. Μακάρι να υπήρχε και να το είχα στα αλήθεια στην κατοχή μου.
      Αυτό με τις μυρμηγκιές το έμαθα εδώ στην Ελλάδα.
      Αραγε εκείνα τα τότε "δικά σου αστέρια" θυμάσαι να το εντοπίσεις τώρα; Αλλά θα μου πεις, εδώ χάμω γεμίσαμε από άλλα αστέρια όλων των ειδών, στον ουρανό, θα τα γυρεύουμε; Δίκιο έχεις. Μόνο που το φως τους είναι ψεύτικο και δεν φωτίζουν τις νύχτες μας αντιθέτως τις γεμίζουν με εφιάλτες.
      Γιατί σταματήσαμε να μετράμε αλήθεια; Ίσως γιατί δεν σηκώνουμε πια ψηλά το βλέμμα.
      ΧΦιλιά από μένα ( όπου "Χ"= άπειρον)

      Διαγραφή
    2. Τα άστρα "μου" τα ξαναβρήκα πριν λίγες μέρες στη Τήνο, είναι κάτι μικρούλια μαζεμένα σε σχήμα τηγανιού δεξιά απ' τη μεγάλη Άρκτο... αν τα εντοπίσεις κάνε μια ευχή... γιατί αυτή θα πραγματοποιηθεί!!! ;-)

      ΑΦιλιά καρδιάς!

      Διαγραφή
  6. Τι μου θύμισες τώρα κάτι ξάστερες βραδιές στην ταράτσα του

    Τ

    αρχοντόσπιτού μας
    να μετρώ τ'αστρα!
    Εσύ δεν έβγαζες "μυρμηγκιές"γιατί εγώ είχα γεμίσει και ούτε τα κοιτούσα απ'τον φόβο μου!

    Δροσερά ,θαλασσινά γεμάτα φθινοπωρινά αρώματα
    για καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @zoyzoy
      Μα τι όμορφο σπίτι ήταν αυτό που μεγάλωσες φίλη Ζουζου. Τι όμορφη η περιγραφή σου. Ευτυχώς δε που υπάρχει ακόμη. Εκείνη η λάμα στην είσοδο για τις λάσπες από τα παπούτσια ε; Ωραία! Και ο δρόμος πανέμορφος. Πολύ χαίρομαι που είδα αυτή σου την ανάρτηση έστω και μετά από καιρό. Οι μυρμηγκιές βέβαια δεν καμιά σχέση με τα αστέρια του ουρανού. Έχουν όμως προφανώς σχέση με αστέρια νησιώτικά σαν εσένα! χα χα χα
      Ήρθαν αυτά που έστειλες ήδη και σκέφτομαι να τα φυλάξω σε ένα αεροστεγές κουτί για να μην χαθεί το θαλασσινό τους άρωμα. Σε ευχαριστώ που μοιράστηκες μαζί μας και δικές σου παιδικές μνήμες με τόσο όμορφο τρόπο.

      Διαγραφή
  7. Επιτέλους κατάφερα να μπω!!!
    Είχα πάλι το ίδιο πρόβλημα και ειλικρινά μου έλειψες πολύ αγαπητέ μου Χριστόφορε...
    Ξέρεις ότι οι ιστορίες της Αφρικής που τόσο ωραία περιγράφεις με συναρπάζουν!

    Συνεχίζω τη μελέτη, καλή σου νύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Mary
      Πολύ λυπάμαι που κάποιο πρόβλημα, μου στερεί την παρουσία σου. Αλλά αφού λύθηκε - ελπίζω για πάντα - να βρισκόμαστε πλέον. Χαίρομαι ιδιαίτερα που σου αρέσουν οι ιστορίες από την ήπειρο στην οποία γεννήθηκα. Ελπίζω να μου γεννηθούν και άλλες. Ναι ναι συνέχισε την μελέτη ....γιατί θα σε εξετάσω το πρωί και θα δούμε τι βαθμό θα σου βάλω χα χα χα! Μεγάλη η χαρά μου που σε ξαναβλέπω Μαίρη. Να σαι καλά!

      Διαγραφή
  8. Χριστόφορε αν κατάλαβα καλά,δεν κατάφερες τελικά να μετρήσεις τα αστέρια στον ουρανό.
    Λίγο οι ζαμπάνια….λίγο η υγρασία και……το μέτρημα δεν τελείωσε ποτέ!
    Μην στεναχωριέσαι όμως,εδώ είναι η xristin να σε βοηθήσει.
    Λοιπόν κατά πως τα λεν και πως χτυπιούνται οι ειδικοί, τα αστέρια που είναι ορατά με γυμνό μάτι στον γαλαξία μας είναι …..9000!
    Τα "αόρατα" είναι περίπου εκατό δισεκατομμύρια.
    Αν υπολογίσουμε ότι υπάρχουν 100 δισεκατομμύρια γαλαξίες στο Σύμπαν,τότε υπάρχουν(κρατήσου γερά)…….10 εξάκις εκατομμύρια αστέρια στο Σύμπαν.
    Τα 10 εξάκις εκατομμύρια είναι ο παρακάτω αριθμός που φέρνει προς την ταχεία αμαξοστοιχία Αθηνών -Θεσσαλονίκης
    10.000.000.000.000.000.000.000 (1Χ1022)!!!!
    Κοίτα τι μαθαίνεις από την xristin!
    Conclusion Χριστόφορε!
    Καλά έκανες και σταμάτησες το μέτρημα γιατί θα έβγαινε σωστή η παρατήρηση του ντοτόρ Αντονίνι που είπε….. «Μα και να τα μετρήσεις τα αστέρια εκεί στον ουρανό, θα βρεθεί μήπως ποτέ κανείς να σε πιστέψει;»
    Κανείς Χριστόφορε!Ούτε καν η xristin η οποία ακόμη δεν έχει πειστεί από τον Γαλιλαίο ότι……η γη γυρίζει!
    Χα,χα,χα,χα
    Τα φιλιά μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @xristin
      Χα χα χα χα ! Μα είσαι υπέροχη. Απίθανη! Και ήθελα εγώ να μετρήσω τα 10.000.000.000.000.000.000.000 (1Χ1022)!!!! !!!!!! Ναι αλλά αν ένα παιδί σαν εμένα, μια μεγαλοφυΐα, έλεγε έναν αριθμό όλες οι τηλεοράσεις (δεν υπήρχαν βέβαια τότε αλλά θα τις ανακάλυπτα εγώ) θα έρχονταν εκεί στην Αφρική θα παρέκαμπταν του ζαμπάνια και θα έδινα συνεντεύξεις μέχρι και τώρα που σου γράφω. Τι είναι δηλαδή το νούμερο που αναφέρεις! Τίποτα!!!! Το πρόβλημα είναι αυτό που είπε ο μακαρίτης ο Αντονίνι. Δεν θα με πίστευε κανείς....εκτός ίσως από σένα που έχεις στα κιτάπια σου τα νούμερα!
      Το διασκέδασα το σχόλιο σου όσο δεν φαντάζεσαι! Είσαι εκπληκτική αφού ακόμη και ο Γαλιλαίος έχει πρόβλημα μαζί σου!!! Τι να σου πω, Μου άνοιξες την καρδιά Σαββατιάτικα! Να σαι καλά!

      Διαγραφή
  9. Λένε πως οι παιδικές συνήθειες, μας ακολουθούν και στην ενήλικη ζωή μας.
    Ίσως ακόμα να υψώνεις το βλέμμα και να μετράς. Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι που παρακολουθούν ανοιχτό ορίζοντα, τα αστέρια θα συνεχίσουν να λάμπουν.
    Ουράνια και επίγεια. Θα λάμπουν...
    Πολλή ιδιαίτερη η αφήγησή σου Χριστόφορε... Με συνεπήρε...
    Καλό σαββατόβραδο να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή