Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ......

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟΥ

Ξεκινώντας με την σημερινή ιστορία σκέφτηκα να γράψω μια σειρά από πολύ μικρά διηγήματα που αν ήταν έντομα ίσως να χρειαζότανε μικροσκόπιο για να τα δεις. Ελπίζω
 να τα καταφέρω. 
______________________________________________________________

    Η ξαφνική μπόρα τον βρήκε καταμεσής του ερημικού δρόμου. Τη μια στιγμή ο ουρανός έλαμπε σαν καταγάλανο πέπλο στον ήλιο και την άλλη σκεπάστηκε με σκούρα σύννεφα κι άρχισε να ρίχνει καρεκλοπόδαρα. Παράξενος καιρός. 
   Εκεί στο βάθος του δρόμου έβλεπε ένα κτίσμα. Βάλθηκε να τρέχει.
Το καθημερινό τζόκινγκ, τον βοήθησε να φτάσει εκεί χωρίς ούτε καν να λαχανιάσει, παρά τα πενήντα πέντε του χρόνια. 
Με την πρώτη κατάλαβε πως  βρισκόταν σε ένα εγκαταλειμμένο, ερειπωμένο, παλιό βενζινάδικο. 
    Η πόρτα της εισόδου κειτόταν καταγής διαλυμένη. Μπήκε μέσα μούσκεμα όπως ήταν. Έλπιζε να βρει κανένα πανί να σκουπιστεί κάπως.
Το πάτωμα ήταν γεμάτο από  ένα σωρό σκουπίδια και ακαθαρσίες ζώων που η μυρωδιά τους του 'φερε αναγούλα. Δε γινόταν όμως έπρεπε να περιμένει να καταλαγιάσει η νεροποντή για να βγει.  Υπήρχε μια σαραβαλιασμένη καρέκλα εκεί σε μια γωνία. Πήγε, κάθισε με προσοχή και όταν βεβαιώθηκε πως δεν κινδύνευε να πέσει στο αηδιαστικό δάπεδο,  αφέθηκε, με τα χέρια να κρέμονται προς τα κάτω μπας φύγουν τα πολλά νερά από πάνω του.
    Σκισμένα εξώφυλλα περιοδικών και κιτρινισμένων εφημερίδων, είχαν γεμίσει το τόπο τριγύρω.  Τα κοίταξε αδιάφορα και σήκωσε το κεφάλι του να δει από την σπασμένη βιτρίνα του μαγαζιού αν η βροχή λιγόστεψε  
    Όμως... κάτι τράβηξε το βλέμμα του εκεί χάμω. Έσκυψε με κίνδυνο να πέσει από την καρέκλα. Μια αφίσα! Μια μεγάλη έγχρωμη αφίσα. Από πάνω με τεράστια γράμματα έγραφε: ΚΑΤΑΖΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΦΟΝΟ. 
Ακριβώς από κάτω κυριαρχούσε το πρόσωπό του. Κάτω από την φωτογραφία φιγούραρε το όνομά του με έντονα κόκκινα γράμματα. 
    Μα τι βλακείες! Ποιος ηλίθιος έφτιαξε τούτη την αφίσα. 
«Εγώ για φόνο;» μονολόγησε. 
Έσκυψε ταραγμένος να πάρει το παραλληλόγραμμο μεγάλο χαρτί, αλλά το κάθισμα δεν άντεξε την αλλαγή στάσης και έπεσε φαρδύς πλατύς χάμω, ανάμεσα στα χαρτιά και τις βρωμιές. 
    Πετάχτηκε πάνω αηδιασμένος, και το χέρι του χτύπησε με δύναμη στο κομοδίνο.
    «Ωχχ!» Βόγγηξε.  Άναψε το φως. Ήταν λαχανιασμένος. Προσπάθησε να ηρεμήσει. Κοίταξε γύρω του. Η πολυτέλεια του υπνοδωματίου του με  τα πανάκριβα έπιπλα ήταν το καλύτερο ηρεμιστικό. Χαμογέλασε. 
    Τεντώθηκε χαμογελώντας: 
«Τι σου φταίω εγώ μωρέ Μακρόπουλε; Όλα με το γράμμα του νόμου γίνανε. Χρώσταγες, έχασες το σπίτι. Το πήρα εγώ. Τέρμα! Τι πήγες και κρεμάστηκες στο δάσος; Για φόνο εγώ μωρέ Μακρόπουλε; χα χα χα! Τι όνειρο κι αυτό!»
   

    

6 σχόλια:




  1. Κοίτα τώρα την μεταστροφή στον χαρακτήρα σου.
    Εκεί που ήσουν κάποιος που θύμωνε με το παραμικρό, τώρα έχεις γίνει κάποιος που βλέπει εφιάλτες και ονειρεύεται παράξενα.
    Κλέβεις και χρόνια απ’ ότι είδα.
    Μωρέ για σύνελθε-εγώ αλλιώς σε ξέρω εσένα!
    Τις καληνύχτες μου και να προσέχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Stratis Parelis
      Στρατή, συμβαίνει όταν συναντάς αγαπημενον φίλο σε μια ομήγυρη να μην τον χαιρετάς διότι αισθάνεσαι τόσην οικειότητα μαζί του ώστε έχεις την αίσθηση πως είναι ο ίδιος σου ο εαυτός!!! Θα συνέλθω πάντως!!! Συμπάθα με για την αβλεψία μου.

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα Χριστόφορε!
    Εξαιρετικη η ιστορία του μικροσκοπίου.
    Σου παει αυτο το ειδος!

    Να εισαι καλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @ΕΚΦΡΑΣΟΥ
      Είναι χαρά μου που σε βλέπω και τιμή μου τα λόγια που καταθέτεις για την νεα μου προσπάθεια! Να είσαι καλά κορίτσι μου.

      Διαγραφή
  3. Τώρα τελευταία, έγινε κάτι μαγικό, έπαψα να βλέπω περίεργα όνειρα και νόμισα πως ξόφλησα... που να ξέρω τι θα διάβαζα εδώ, τώρα αν τη νύχτα με συλλάβουν για πχ χρέη (λέω τώρα!), θα ξέρω τον φταίχτη! χαχαχα!

    ΑΦιλιά χωρίς μυγοσκοτώστρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @Άιναφετς χα χα χα Στεφανία μου!!!!
    Μα το ξέρεις! Εδώ σε τούτη την διάσταση ποτέ δεν ξέρεις τι θα διαβάσεις. Καλά - καλά ούτε δεν ξέρω τι θα γράψω! Εσένα κανείς δεν πρόκειται να σε συλλάβει, παρά μόνο κανένας σαν εμένα που θα θέλει να σε έχει μαντρωμένη κάπου για να του μαθαίνεις όμορφα πράγματα όπως ας αυτά που αναρτάς. Τα 147 παραγγέλματα (;)- ελπίζω να μην κάνω λάθος- των 7 σοφών με έχουνε μαγέψει.!

    ΑπάντησηΔιαγραφή