Αποφάσισα να την ξεχάσω για λίγο και να πάρω τον έλεγχο της ζωής μου στα χέρια μου. Τα έκανα όλα σωστά, είχα πάρει μπροστά και ένιωθα τη ζεστασιά της δημιουργίας, ήταν ένα όμορφο πρωινό. Το μόνο που μ' έκανε να νιώθω ανεπαρκής, ήταν η βεβαιότητα της επιστροφής της...*********************************************************************
Πόσο όμορφα δούλευα! Πόσο δημιουργική ήμουν. Ένιωθα πολύ περήφανη! Κάθε μου κίνηση ήταν σαν κομμάτι χορογραφίας. Αυτό ήταν. Θα της έδειχνα τις ικανότητες μου κι εκείνη θα με αγαπούσε λιγάκι.
Σφυρίζοντας συνέχισα τη δουλεία μου, καινούργιες ιδέες γέμιζαν το μεχρι τότε φοβισμένο και δύσπιστο μυαλό μου.
"ΜΑΣ ΖΑΛΙΣΕΣ , ΤΕΛΕΙΩΝΕ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΤΟ ΧΑΛΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ! ΜΗ ΛΟΥΦΑΡΕΙΣ! ΠΑΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!".
Κι έτσι απλά, η νοημοσύνη μου μειώθηκε κατά πενήντα τοις εκατό.
"ΤΙ ΜΟΥΡΜΟΥΡΑΣ ΠΑΛΙ; ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΣΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΙ ΜΕ ΑΓΧΩΝΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΒΛΑΚΑΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΑΝΑΛΑΒΕΙ! ΣΕ ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΣΧΟΛΑΣ. ΕΧΕΙΣ ΣΚΕΦΤΕΙ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕΤΑ;"
"Ένα μπάνιο και τηλεόραση", έλεγα.
"ΠΑΛΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ; ΠΟΣΟ ΒΑΡΕΤΗ ΕΙΣΑΙ.."