Στην ΑΓΝΩΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ γράφουμε. Γράφουμε για το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον. Γράφουμε γιατί μας αρέσει να μοιραζόμαστε τις σκέψεις, τα οράματά και τα όνειρά μας μαζί σας. Οι γνώμες και οι υποδείξεις όλων είναι καλοδεχούμενες.
Σήμερα θέλω να ενημερώσω τις φίλες και τους φίλους μας ότι την συνέχεια και το τέλος του διηγήματος μου «Η ΑΝΗΦΟΡΑ» θα έχει την καλοσύνη ο φίλος Κώστας Θερμογιάννης όταν το ολοκληρώσω, να το αναρτήσει στον αξιολογότατο διαδικτυακό χώρο τέχνης, λόγου και πολιτισμού: http://tovivlio.net/ Μου κάνει μεγάλη τιμή ο Κώστας με αυτήν του κίνηση και θέλω να τον ευχαριστήσω με όλη μου την καρδιά.
Σήμερα μου γεννήθηκε η έντονη επιθυμία να μοιραστώ μαζί σας τα παρακάτω. Τούτο συναίσθημα το θεώρησα πολύ σημαντικό για αυτό σπεύδω να συμμορφωθώ προς την εσωτερική αυτή εντολή.
****
Κατά διαστήματα, στο μονοπάτι που χαράσσει η ζωή μας, μέσα στο δάσος των γεγονότων που συμβαίνουν γύρω μας, ακούμε τύμπανα που προμηνύουν κάτι κακό να ηχούν. Άλλες φορές ο ήχος έρχεται από πολύ μακριά, άλλες φορές από κάποια απόσταση, και μερικές φορές ακούγεται από τόσο κοντά, που μας ξεκουφαίνει.
Το τελευταίο διάστημα, ξεκινώντας από την περίοδο του Πάσχα, μέχρι και χθες, δεν είχαν σταματημό τα τύμπανα που ηχούσαν στα αυτιά μου.
Τρία πολύ, μα πάρα πολύ στενά αγαπημένα συγγενικά μου πρόσωπα αντιμετώπισαν σοβαρότατο κίνδυνο - τα δυο με ατυχήματα - και το ένα (το πιο πρόσφατο) με μια πολύ σοβαρή διαταραχή της υγείας του.
Τα ατυχήματα αντιμετωπίστηκαν με επείγοντα χειρουργεία και άλλες μεθόδους και ευτυχώς η εξέλιξή τους βαίνει καλώς
Η ασθένεια του τελευταίου, όμως ταλαιπώρησε ακόμη και τους γιατρούς οι οποίοι για μέρες ολόκληρες δεν έβρισκαν τρόπο να αντιμετωπίσουν την κατάσταση του η οποία εξελισσόταν ραγδαία. Μιλάγανε ακόμη και για μεταμόσχευση οργάνου.
Και δεν μιλάω για καρδιά αλλά για ήπαρ.
Μόλις προχθές είχαμε τις πρώτες καλές ειδήσεις από τις τελευταίες εξετάσεις του, όπου οι κακές τιμές άρχισαν να υποχωρούν και έφεραν ένα "Ούφφφ!" ανακούφισης και χαμόγελα στην οικογένεια.
Δεν αναφέρω για ποια πρόσωπα μιλάω, γιατί ίσως να μην επιθυμούν τα ίδια να αναφερθώ σε αυτά.
Μέσα σε αυτό το τρίμηνο και μιλώντας για μένα, θα σας εξομολογηθώ ότι πολλές φορές συνέλαβα τον εαυτό μου να μην αναγνωρίζει...... τον εαυτό μου. Το άγχος της επόμενης μέρας, με έκανε εριστικό, ευερέθιστο, και άδικο απέναντι στους άλλους και ιδίως σε πολύ προσφιλή μου πρόσωπα. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα αντιδρούσα έτσι και νιώθω πολύ άσχημα γι αυτό. Ελπίζω οι άλλοι να καταλάβουν και να ξεχάσουν τον εκνευρισμό μου διότι εκτός από τα παραπάνω υπήρχε και η πίεση της οικονομικής δυσπραγίας, όπως άλλωστε σε όλους μας τελευταία.
Όμως τώρα καταλαβαίνω πόσο μεγαλύτερη αξία είναι η Υγεία των δικών σου και η δική σου από την αξία του ΦΠΑ, των τεκμηρίων, των spreads, των ευρώ κλπ! Και πόσο πιο σημαντικοί είναι οι άνθρωποι σου, από τους διάφορους περιφερόμενους "γελοιοτοποιούς" πολιτικούς και δημοσιογραφούντες.
Ένιωσα την ανάγκη να σας τα πω τα παραπάνω γιατί με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο σας θεωρώ δικούς μου ανθρώπους και σας ευχαριστώ που με ακούσατε.
Ελπίζω σύντομα να επανέλθω στην "ενεργό" δράση εδώ μέσα γιατί μου λείπετε.
****
Για να ελαφρύνω λίγο την ατμόσφαιρα, και να θυμηθώ λίγο τα ξένοιαστα χρόνια της νιότης, λέω να βάλω το πρώτο τραγούδι που στάθηκε αφορμή να αγκαλιάσω για πρώτη φορά κοριτσίστικο κορμί και να χορέψω... αδέξια ξενυχιάζοντας, το με τα στραβοπατήματά μου.
Το θυμάμαι ακόμη το κορίτσι εκείνο. Το έλεγαν Inge και είχε καταπράσινα μάτια. Ήταν μια όμορφη Αυστριακή 13 χρονών, κόρη ενός γιατρού στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας. Νομίζω πως θα ήταν εκεί γύρω στο 1957 με 58. Που να βρίσκεται άραγε τώρα!
Το τραγούδι ήταν το "Ηistoire d' un amour" τραγουδισμένο από την Dalida.
Ακόμη θυμάμαι την υπέροχη αίσθηση του κοριτσίστικου κορμιού μέσα στην ....διστακτική αγκαλιά μου.
Ελπίζω βέβαια το Πορκουπίνι να μη με ειρωνευτεί πάλι γιατί κάποτε της είχα γράψει ότι δεν ακούω μουσική στα μπλόγκς χα χα χα .
Σύντομα θα αρχίσω να σας επισκέπτομαι να δω αν τεμπελιάζατε κατά την απουσία μου!
Σας εύχομαι καλό Σ/Κ και να προσέχετε τον εαυτό σας γιατί αυτός είναι Η ΑΞΙΑ!.
Εδώ και μέρες προβληματιζόμουν ιδιαίτερα για το αν θα συνεχίσω να αναρτώ αφηγήματα μου στο διαδίκτυο. Από περίεργη σύμπτωση, μέλη του συγγενικού μου περιβάλλοντος, φίλοι από τον κοινωνικό μου περίγυρο, αλλά και πολύ αξιόλογα πρόσωπα που είχα την τύχη να γνωρίσω εδώ μέσα, στην μπλογκόσφαιρα, με έπεισαν ότι ίσως να αξίζει να κάνω την προσπάθεια να προωθήσω την δουλειά μου με άλλους τρόπους πιο συμβατικούς.
Μετά από πολλή σκέψη αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στον εκδοτικό τομέα και να καθίσω να δουλέψω έχοντας πλέον διαφορετικούς στόχους.
Το αν θα τα καταφέρω ή όχι ειλικρινά δεν έχει και τόση σημασία για μένα, όσο το νέο ταξίδι που λέω να αρχίσω.
Λέω να χρησιμοποιήσω αυτή την γραφομηχανή και μπόλικο καρμπόν!
Η γοητεία πάντως του εδώ ταξιδιού μου, μέσω της επαφής με άτομα που δεν υπήρχε ίσως καμιά πιθανότητα να συναντήσω, με την διαφορετικότητα των απόψεων, την υψηλή ποιότητα σκέψης, την ποικιλομορφία έκφρασης και ιδιοσυγκρασίας, την ανταλλαγή συναισθηματικού και ψυχικού πλούτου, ακόμη και με τις μικρό διενέξεις ή παρεξηγήσεις, υπήρξε καταλυτική και ίσως ανεπανάληπτης ομορφιάς για μένα και ομολογώ ότι θα μου λείψει πολύ.
ΘΑ ΜΟΥ ΛΕΙΨΕΤΕ ΠΟΛΥ!!
Θα πρέπει όμως να σας ζητήσω συγγνώμην για την μη ολοκλήρωση του αφηγήματος «ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΟΜΠΡΕΛΑ» καθώς προτίθεμαι να το εντάξω σε μια συλλογή ομοειδών διηγημάτων μου. Γι αυτό παρακαλώ να μη με κακοχαρακτηρίσετε !
Εκείνο για το οποίο δεν έχω αποφασίσει ακόμη τι θα κάνω είναι με τον χώρο μου την «ΑΓΝΩΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ». Θα αφήσω να περάσει λίγος χρόνος και θα δω τι θα κάνω.
Όλους εσάς με τους οποίους ανταλλάξαμε τόσο σπουδαία για τον καθένα μας πράγματα, ήθελα να ευχαριστήσω μέσα από τον πυρήνα της ύπαρξης μου για την γενναιοδωρία με την οποίαν με υποδεχθήκατε στον κύκλο σας.
Κατά καιρούς ελπίζω να έχω την χαρά να σας επισκέπτομαι και να σας "βλέπω" γιατί έχετε γίνει για μένα οικεία πρόσωπα και δύσκολα θα σας αποχωριστώ.
ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΧΩΡΙΣΤΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ, ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΝΑ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΓΥΡΩ ΣΑΣ.
Ζήτησα και πήρα με το ζόρι άδεια από τον ΤΟΥΚΟΥΡ ΣΕΪΤΑΝ, το λιοντάρι με την μαύρη χαίτη.
Μου ενέκρινε το άτιμο - σε μένα που το κάνω πιο διάσημο και από το λιοντάρι της MGM - μόνο από αύριο την Πέμπτη 13/8/2010 έως και την Τρίτη 17/8/2010.
Αν δεν είμαι, λέει πίσω μέχρι τις δώδεκα το μεσημέρι της Τρίτης 17/8 θα καταβροχθίσει ή το Blog ολόκληρο, ή κάποιον IonnKorr, μόνο όμως αν είναι αλμυρός από το μπάνιο στη θάλασσα εκείνη την ώρα.
Τρελαίνεται το λιοντάρι στα αλμυρά!
Τι να κάνω; Καλά το Blog. Φτιάχνω άλλο στην ανάγκη.
Τον Ιονν όμως; Μήπως να του σφυρίξω να μην πάει για μπάνιο κείνη την μέρα;
Ή να κάνω πως δεν ξέρω, και να αργήσω επίτηδες;
Άραγε θα ήθελε κανείς να βοηθήσει στην λήψη μιας απόφασης; Είμαι σε δίλημμα.
