Μιας στιγμής ματιά (απο ΚΑΡΕΤΑ)

Μόλις σταμάτησα στο κόκκινο, κοίταξα δεξιά και την είδα  Περπατούσε με την γνώση των είκοσι χρόνων της ότι ο κόσμος της ανήκει. Πόσο δίκιο έχει άλλωστε.. Τα μακρυά μαύρα μαλλιά της προκαλούσαν τον άνεμο, τα φθαρμένα της μποτάκια γελούσαν με το πεζοδρόμιο. Η αποφασισμένη μύτη της αγνάντευε τα λίγα σύννεφα που είχαν το θράσσος να σκεπάζουν τον ουρανό της. Κάτι από την δυναμική και ανέμελη αύρα της για κάποιο λόγο μου θύμισε εμένα σε αυτή την ηλικία. Και λυπήθηκα. Λυπήθηκα γιατί όπως και εγώ τότε, δεν ξέρει ότι είκοσι δεν είναι για πάντα, και δεν θα προλάβει να κάνει όσα τα νιάτα της ονειρεύονται και όσα η τεράστια αλλά μικρής διάρκειας δύναμη μπορεί. Χαμογέλασα, της ευχήθηκα νοερά καλημέρα ..και το πράσινο άναψε..

ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΦΕΥΓΕ(από ΚΑΡΕΤΑ)

     ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΎΜΕΝΟ: " ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ;"

Σας παρακαλώ αφήστε με τουλάχιστον να βρω τα χέρια μου. Η μητέρα μου θα στενοχωρηθεί αν μάθει πως δεν τα έχω πια. Έπαιζα πιάνο κάποτε.. ΠΟΤΕ; __________________________________________________________________________

         "Άφησε με ήσυχο πια, θέλω να μείνω μόνος."

         "Δεν μπορείς να μείνεις μόνος σου, άλλωστε δεν ήσουνα πότε.

Ήμουνα πάντα εγώ εδώ μαζί σου."

      "Μπορεί, άλλα τώρα θέλω να φύγεις."

      "Χωρίς εμένα είσαι τίποτα και το ξέρεις! Εγώ τα έχω κάνει όλα. Εγώ είμαι το τέρας. Μόνο εγώ μπορώ να δημιουργήσω τη φρίκη με τόση τέχνη. Εσύ... εσύ, είσαι ένα δειλό και ηλίθιο αγόρι. Δεν μεγάλωσες ποτέ...."

      "Φύγε. Θέλω να φύγεις."

Φώναζα δυνατά, όμως κανένας ήχος δεν διέσχιζε το χώρο. Το ήξερα ότι χανόμουν.

Πέθαινα.

      Το είχε καταλάβει και εκείνος και τώρα ούρλιαζε μέσα στο κεφάλι μου για να σωθεί. Δεν υπήρχε καμιά ελπίδα για κανέναν μας.

Κοίταξα τα λουριά που με κρατούσαν δεμένο στο κρεβάτι και στην πραγματικότητα.

Το αίμα έσταζε αργά στο λεκιασμένο πάτωμα.

      Μπορεί να ήμουν δειλός, όπως λέει αλλά είχα βρει το μοναδικό τρόπο να τον διώξω. Δυστυχώς έπρεπε να φύγω και εγώ μαζί του....αλλά δεν πειράζει, δεν ήμουν και τίποτα σπουδαίο...

Η φωνή που με ακολουθούσε τόσα χρόνια χαμήλωνε τώρα σιγά, σιγά. Σαν να χύνονταν μαζί με το αίμα μου. Έφευγε αφήνοντας στο κεφάλι μου ένα τεράστιο οδυνηρό κενό.

Δεν έβλεπα πια τίποτα εκτός από σκιές .Σκιές εκείνων που τόσο άδικα οδήγησα στο τέλος.

Σκιές που τόσα χρόνια καραδοκούσαν στο αρρωστιάρικο, κακόμοιρο, κεφάλι μου.

      Τώρα είχαν σβήσει όλα. Το μόνο που έχει μείνει πια είναι μια απαλή θλίψη για κείνο το παιδάκι που κάποτε ήθελε να γίνει αστροναύτης. Για το παιδάκι που τα βράδια φοβόταν το σκοτάδι και αργοτερα έγινα αυτό... που τώρα σκότωσα.

      Καλύτερα έτσι ...τώρα ...μπορώ και εγώ να...κοιμηθώ...μαμά...το..τραγούδι..Τι όμορφη ...καληνύχτα..μη φοβάσαι...

ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ; (από ΚΑΡΕΤΑ)

ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ: "Ο ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ ΠΟΝΟΣ" 

Ένας σωρός από σώματά...αγκαλιασμένα για πάντα. 

Δίπλα το γιορτινό τραπέζι στρωμένο για τρεις. 'Κάθισε', μου είπε.

Καθίσαμε και περιμέναμε εκείνη που αργούσε πάντα.

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΡΧΟΤΑΝΕ"

_________________________________________________________

     Κοίταξα τα χέρια μου με απορία. Μήπως δεν είναι αυτά τα χέρια μου; 

Είναι κόκκινα και λίγο ζαρωμένα...μάλλον δεν είναι δικά μου. Και αυτό το σώμα ποιος το άφησε εδώ; Αυτό σίγουρα δεν είναι δικό μου. 

Αδύνατο, χλωμό, πλαδαρό, όχι, όχι δεν είναι δικό μου αυτό το σώμα.
    Το δικό μου είναι ...είναι...μα..δεν θυμάμαι..δεν θυμάμαι πως είναι. Πρέπει να βρω έναν καθρέφτη, πρέπει να δω αν είμαι εγώ.
Αλλά αν δεν είμαι εγώ, ποιος είναι; ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ.!!! 

    Σκότωσα λένε τους γονείς μου και κάτι άλλους. ΌΧΙ ΕΓΩ. ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ λένε....όχι εγώ...εγώ ...εμένα με λένε...εγώ είμαι ο...
     Σας παρακαλώ αφήστε με τουλάχιστον να βρω τα χέρια μου. Η μητέρα μου θα στενοχωρηθεί αν μάθει πως δεν τα έχω πια. Έπαιζα πιάνο κάποτε.. ΠΟΤΕ;

 

ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ ΠΟΝΟΣ(απο ΚΑΡΕΤΑ)

   ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ: "ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΝΥΧΤΩΝΕ"
 Τον πλησίασα, έβαλα γρήγορα το χέρι μου γύρω από τον λαιμό του. Γυρισε να με κοιτάξει , έσκυψα  στο αυτί του, του ευχήθηκα κάλο ταξίδι και απότομα τον οδήγησα στην έξοδο ...
  Και τότε η πιο δυνατή φωνή από όλες έσβησε το φως και πήρε τον αέρα μου. 


__________________________________________________________________________________ 

    'Σταμάτα πια '

    'Μα πρέπει να το τελειώσω'

    'Έχει ήδη τελειώσει'

    'Ποιος το λέει αυτό;'

    'ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ...εγώ'

Το λευκό φως με χτύπησε σαν ρεύμα, η μήπως ήταν ρεύμα; Τα μάτια μου προσπαθούσαν να δουν και τα αυτιά μου να ακούσουν όμως μάταια. Έμοιαζε να αιωρούμαι στο άπειρο πάνω στο λευκό φως.

Μετά ήρθε ο πόνος.

Με έπιασε από τον αυχένα σαν νεογέννητο γατί και άρχισε να με τινάζει πέρα δώθε.

    Ο πόνος αυτός πρέπει να ήταν θυμωμένος μαζί μου.

Και πάνω που άρχισα και εγώ να θυμώνω,με παράτησε. Μονός μου πια, πεταμένος και σκόρπιος στην γωνιά , το αποφάσισα.

Αποφάσισα να γίνω δύναμη, να γίνω σκοπός, να γίνω φόβος.

ΕΓΙΝΑ.

Μέσα από την ομίχλη των αισθήσεων μου τους άκουσα να μπαίνουν.

    'Μην φοβάσαι ' μου είπαν.

    'Όλα θα πόνε καλά' μου είπαν.

Σαν χαλασμένο δίσκο, άκουσα την φωνή μου να απαντάει' το ξέρω'.

Κάτι κρύο ακούμπησε την δεξιά μου πλευρά, δεν ήξερα αν είχα χέρια η πόδια, και τότε ο χρόνος σταμάτησε.

    'Καλωσόρισες λοιπόν, το ήξερα ότι θα έρθεις γρήγορα.'

    'Είχα κι άλλα να κάνω'

    'Το ξέρω προς το παρόν έλα μαζί μου'

Άνοιξε την λερωμένη μοβ κουρτίνα και μπήκαμε σε ένα δωμάτιο γεμάτο γνώριμα αντικείμενα.

Το ρολόι και η βέρα του μπαμπά, τα φτηνά σκουλαρίκια της μαμάς μου και πιο πέρα σκεπασμένος με μουχλιασμένα πανιά ένας σωρός ...

Ένας σωρός από σώματά...αγκαλιασμένα για πάντα.

Δίπλα το γιορτινό τραπέζι στρωμένο για τρεις.

    'Κάθισε' μου είπε.

Καθίσαμε και περιμέναμε εκείνη που αργούσε πάντα.

!ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΡΧΟΤΑΝΕ!

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΝΥΧΤΩΝΕ (απο ΚΑΡΕΤΑ)

   ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ: "ΧΑΛΑΣΜΕΝΗ ΣΚΕΨΗ"
Όταν χάθηκε και ο μπαμπας, ημουν πια έτοιμος να εκπληρώσω το καθήκον μου. Μόνο ένα πράγμα με δυσκόλευε ακομα. Μια γνώριμη φωνή που δεν σταματούσε να ουρλιάζει:
"Μηηη"!!
___________________________________________________________

     Στα χρόνια που ακολούθησαν υπήρξα πιστός υπηρέτης όλων όσων με χρειάστηκαν. Η διαδρομή ήταν πια ρουτίνα, ο τρόπος μόνο άλλαζε. Άλλοι διάλεγαν να φύγουν απαλά και αθορυβα. Αλλοι πάλι διάλεγαν μια πιο εντυπωσιακή έξοδο και άλλοι μια βαρετή και αδιάφορη φυγή.
    Ένα πράγμα μονό ήταν κοινό. Η θέληση για φυγή, η ανικανότητα να συνεχίσουν να είναι! Όλοι μα όλοι με ικέτευαν να τους οδηγήσω εκεί που δεν χρειάζεται κάνεις να προσπαθεί, τουλάχιστον όχι πολύ.
Αυτά.
    Δεν έχω να πω τίποτα άλλο. Βαρέθηκα να τον ακούω να με ρωτάει, γιατί, αν το έκανα εγώ, να κουνάει το δεξί μικροπρεπέστατο χέρι του μπροστά στα μάτια μου αποκαλώντας με τρελό...βαρέθηκα.
    Όσο και αν του εξηγούσα δεν καταλάβαινε και τώρα νύχτωνε και η φωνή του στριμωχνότανε ανάμεσα σε τόσες άλλες που με φώναζαν.
Ξαφνικά τον άκουσα να με παρακαλάει και εκείνος να τον βοηθήσω.
Αν ήθελα να γλιτώσω έπρεπε να τον βοηθήσω, είπε.
    Κατάλαβα τι ήθελε να κάνω. Είχε γυρίσει την θλιβερή του πλάτη μάλλον για να κάνει το έργο μου, πιο εύκολο.
    Τον πλησίασα, έβαλα γρήγορα το χέρι μου γύρω από τον λαιμό του. Γυρισε να με κοιτάξει , έσκυψα στο αυτί του, του ευχήθηκα κάλο ταξίδι και απότομα τον οδήγησα στην έξοδο ...
    Και τότε η πιο δυνατή φωνή από όλες έσβησε το φως και πήρε τον αέρα μου.

ΧΑΛΑΣΜΕΝΗ ΣΚΕΨΗ (απο ΚΑΡΕΤΑ)

      ΚΑΡΕΤΑ συνεχίζει το μυστήριο: Ποιός είναι ο παράξενος τύπος; Και ποιός είναιμαζί του; Μας κρατάει αριστοτεχνικά σε αγωνία.
_________________________________________________________________________

    Μετά που έφυγε η μαμά τα πράγματα ήταν ήρεμα για λίγο. Το μόνο που ένιωθα ήταν το μίσος του. Καθόταν ώρες στην παλιά πολυθρόνα του και με μισούσε.
Κάθε φορά που γυρνούσα απέξω, τον έβρισκα στην ιδία θέση. Γερασμένο, άπλυτο και σκοτεινό, τόσο σκοτεινό που σαν μαύρη τρύπα ρουφούσε το φως γύρω του.
Το μόνο που τον έκανε να μοιάζει ζωντανός ήταν το μίσος στα ματιά του. Το μίσος του για μένα.
Τι τυχερός που ήμουν που είχα κάποιον να με μισεί τόσο..
    Ήξερε, μου έλεγε τι είχα κάνει. Με φοβόταν, σα να ήξερε τώρα πια ποιος ήμουν. Το μόνο που φώναζε η χαλασμένη πια σκέψη του ήταν ένα αδύναμο "θα φύγω μονός μου".
Και εγώ τον άφηνα, ξέροντας πως χωρίς εκείνη δεν έχει πια ζωή.
Το τελευταίο βραδύ κάθισα διπλά του και τον άφησα να με μισήσει με όλη την δύναμη της πληγωμένης του ψυχής. Κι όταν πια δεν είχε άλλο, με κοίταξε με τα τσαλακωμένα ματιά του ηττημένα πια, και με άφησε να τον οδηγήσω εγώ σε εκείνη.
    Όταν χάθηκε και ο μπαμπας, ημουν πια έτοιμος να εκπληρώσω το καθήκον μου.
Μόνο ένα πράγμα με δυσκόλευε ακομα. Μια γνώριμη φωνή που δεν σταματούσε να ουρλιάζει:
 "Μηηη"!!

Ο ΡΟΛΟΣ (της ΚΑΡΕΤΑ)

    Η φίλη μας η ΚΑΡΕΤΑ, σε κάθε της κείμενο λες και ωριμάζει. Κάθε της βήμα την φέρνει πιο κοντά στην τελειότητα. Το χτίσιμο του κειμένου είναι παραδειγματικό. Η υπόθεση αρχίζει να προκαλεί την αγωνία. Έχει τα στοιχεία ενός ψυχολογικού θρίλερ.  Να δούμε ,περιμένοντας. 
__________________________________________________________________________


     Στην πραγματικότητα δεν είχα διαλέξει εγώ τον ρόλο αυτό.
Είχα προεπιλεχτεί από παλιά, άγνωστο και αδιάφορο γιατί. Ήμουν μάλλον .. κατάλληλος. Είχα κάτι που έκανε τους άλλους να με εμπιστεύονται...τότε.
Για αρκετό καιρό μετά το πρώτο κορίτσι, πάλευα εναντία στην φύση μου. Τα βραδιά έκλεινα τα αυτιά μου στις φωνές ικεσίας, στα ταπεινά παρακάλια, στις ξέπνοες κραυγές. Άφηνα τις εικόνες της ρημαγμένης σάρκας, της σαπισμένης ψυχής, έξω από τα κλειστά μου βλέφαρα.
    Όμως δεν μπόρεσα να αρνηθώ το κάλεσμα της. Άλλωστε ήταν τόσο κοντά μου. Στο διπλανό δωμάτιο που κοιμόταν τα τελευταία 17 χρόνια που γνωριζόμαστε. Με υπηρετεί πιστά όλα αυτά τα χρόνια, τώρα ήταν η σειρά μου. Ούρλιαζε βουβά “βαρέθηκα θέλω να φύγω”.
Ήξερα τι έπρεπε να κάνω.
     Χτύπησα δειλά την πόρτα της. Δεν με άκουσε. “Μαμά”, της είπα και μπήκα.
Φορουσε το καλό της φόρεμα και με κοιτούσε από τον καθρέφτη.
     “Σε περίμενα”....

ΗΘΕΛΕ ΑΠΛΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙ (απο ΚΑΡΕΤΑ)

     Η ΚΑΡΕΤΑ μας βάζει τα γυαλιά. Κέιμενο έξοχα συγκροτημένο με το μυστήριο να συνεχίζεται. Ρυθμός άψογος. Περιμένουμε με αγωνία εξελίξεις

_____________________________________________________

       Εκείνη την νύχτα, όλες οι αισθήσεις μου όπως τις ήξερα, είχαν εξαφανιστεί. Στην θέση τους ήταν κάτι άλλο, άγνωστο για μένα τότε. Το πρώτο πράγμα που άκουσα ήταν ένας σιγανός ήχος, σαν ξερά φύλλα στο χώμα. Σιγά, σιγά άρχισε να ξεκαθαρίζει... «ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ...»

     Η φωνή ήταν παιδική και έμοιαζε να έρχεται από κάπου κοντά. Κοίταξα έξω και την είδα στην άκρη του δρόμου να κοιτάει τα βρόμικα παπούτσια της. Δεν μιλούσε αλλά τα λόγια της ερχόντουσαν ξεκάθαρα στα αυτιά μου.      Ήταν γύρω στα δώδεκα λιγάκι άσχημη, πολύ βρόμικη και εντελώς μονή.  Μασούσε νευρικά την γλώσσα της και με περίμενε. Έπρεπε να την υπακούσω. Για λίγο ήμουν ο ταπεινός υπηρέτης της. Ήθελε άπλα να φύγει, όχι και τρομερή απαίτηση για κάποιον με την δίκη μου θέση.

     Βγήκα έξω, στάθηκα απέναντι της, την κοίταξα και μου χαμογέλασε. Ήρθε μου έπιασε το χέρι και με άφησε να την οδηγήσω εκεί που ήξερε ότι θα ήταν για πάντα χαμογελαστή!

Αν και έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε, την θυμάμαι σαν τώρα.

Ήταν η πρώτη που έφυγε και πρώτη θα γυρνούσε!

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ (απο ΚΑΡΕΤΑ)

 Φαίνεται η Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα εμπνέει την ΚΑΡΕΤΑ. Το δεύτερο κείμενό της θυμίζει κάτι μαυρόασπρες κλειστοφοβικές ταινίες που τις παρακολουθούσαμε- τέλος πάντων όσοι τις προλάβαμε- μασουλώντας τα νύχια μας. Πολύ καλό. Μακάρι να συνεχίσει.
_________________________________________________________


      Εάν κάποιος βιαστεί να με χαρακτηρίσει κακό η.. σατανικό θα έχει άδικο, γιατί στην πραγματικότητα είμαι μάλλον πολύ καλός! Από παιδί ήμουν λίγο ιδιαίτερος όπως έλεγαν όλοι.  Παράξενα όμορφος και πολύ - πολύ τυχερός. Ότι είχα ευχηθεί το έβλεπα να πραγματοποιείται. Κάποια στιγμή, πολύ μικρός κατάλαβα ότι μπορούσα να πραγματοποιήσω και ευχές άλλων. Όταν πια έμπαινα και έβγαινα στο μυαλό τους ανενόχλητος είχα μπει στην εφηβεία. Μέχρι τότε χρησιμοποιούσα την ...ιδιαιτερότητα μου, μονό για αυτό που εσείς λέτε ..ΚΑΛΟ.
Την νύχτα της 14 Ιανουαρίου, όλα άλλαξαν για πάντα.
     Εκείνο το βράδυ ο αέρας ήταν σαν να μου ψιθύριζε να φύγω, το σκοτάδι είχε ένα περίεργο χρώμα, σαν το μαύρο να είχε φως. Μα πάνω από όλα , εκείνη η σιωπη. Σαν τραγούδι τέλους σε ταινία. Και όντως έτσι ήταν,ένα τέλος και μια μεγαλειώδης αρχή. Η αρχή του τέλους .

ΕΓΩ (απο ΚΑΡΕΤΑ)

    Η ΚΑΡΕΤΑ μας τρομάζει λίγο με το σημερινό της/ου κείμενο. Έχει την  υφή εφιάλτη. Ελπίζω να το συνεχίσει. Θυμίζει λίγο Δρ. Τζέκυλ. Για να δούμε θα έχει το θάρρος να πάει μπροστά; Περιμένουμε ΕΜΕΙΣ την συνέχεια του ΕΓΩ
_________________________________________________________________________



 Κοίταξα το είδωλο στον καθρέφτη. Τα μάτια θύμιζαν λίγο τον παλιό καλό εαυτό μου.. Όλα τα υπόλοιπα όμως….. τίποτα. Επιτέλους είχα ξεφορτωθεί αυτό το γελοίο, σιχαμερά ευγενικό πρόσωπο. Αυτά τα μόνιμα ροζ καλοσυνάτα μαγούλα, που υπόσχονταν χαρά και ευτυχία. Αυτό το στόμα που άνοιγε μόνο για ευχές συμπαράσταση και άλλες τέτοιες αηδίες. Ακόμα και η μύτη μου ήταν… καλή.

     Σαν να είχε μόνιμα την τάση να βοηθήσει.

Τώρα όλα αυτά είναι παρελθον. Τώρα στην θέση των αρχικών χαρακτηριστικών μου βρίσκονται αλλά, λιγότερο γλυκά ή συμπαθητικά. Ίσως κάποιος με διάθεση να με κολακέψει να τα χαρακτήριζε… αποκρουστικά!

     Επιτέλους έγινα αυτό που πάντα ονειρευόμουνα. Απλά ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΙΚΟΣ.

Όλα αυτά χάρη σε αυτή την ηλίθια που έρχεται κάθε λίγο και μου ζητάει να την συγχωρέσω!

Μόνο ευχαριστώ θα μπορούσα να της πω αλλά ακόμα δεν μπορώ να μιλήσω, και όταν θα μπορώ θα είναι πολύ αργά για εκεινη.

     Δεν βαριέσαι… .. έτσι κι αλλιώς πρέπει να υπάρξουν θύματα για να γίνουν όλα όπως πρώτα που όριζα εγώ την τύχη όλων, τότε που εγώ ήμουν ….εγώ

ΓΝΩΣΤΗ ΠΛΗΓΗ

Η/Ο ΚΑΡΕΤΑ ξαναχτύπησε. Αν είναι χελώνα κινείται σα λαγός. Πρέπει να την/τον προσέχουμε. Το παρακάτω κείμενο είναι δικό της/του.


Έτσι, όπως τον έβλεπα να παλεύει μέσα στο νερό, μου φάνηκε πολύ αστείος. Τρομοκρατημένος και με αυτή την έκπληξη στα μάτια έμοιαζε γελοίος. Ήταν και αυτά τα χαζά παπούτσια. ..
Πλησίαζε την βάρκα και προσπαθούσε να ανεβεί. Του άπλωσα το χέρι για να ...
Μου άπλωνε το χέρι, έπρεπε να ανέβω, το έπιασα.
Τα δάχτυλα της ήταν μαλακά. Από μια πληγή στην παλάμη της ανάβλυζε αίμα. Γνωστή πληγή. Μια κόκκινη γραμμή έφυγε από το χέρι της, περιπλανήθηκε στο δικό μου και περήφανα κατέληξε στη θάλασσα. ΑΙΜΑ. Αληθινό ζεστό αίμα. Μα πως; Νόμιζα ότι όλα αυτά είχαν τελειώσει …

Τι βλάκας. Νόμιζε ότι όλα αυτά είχαν τελειώσει. Μόνο, που τώρα αρχίζουν όλα και μονό εγώ μπορώ να σταματήσω αυτό το παιχνίδι.

ΕΚΕΙΝΗ

To παρακάτω γράφτηκε από την ΚΑΡΕΤΑ.
Αν είναι χελώνα, καλώς! Καθώς εδώ στην ΑΓΝΩΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ, όλα είναι δυνατά.
 ___________________________________________________________

Κοιταξα κατω. Τα πόδια μου ήταν μέχρι τα γόνατα στο νερό.

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εκει. Η βάρκα ειχε εξαφανιστεί. Όμως εκείνη ήταν εκεί .Το κορίτσι ήταν εκεί. Το ήξερα αυτό το κορίτσι. Το ήξερα καλά.

Αλλά πάλι δεν μπορεί να ήταν αυτή. Κι όμως, με κοιτούσε μέσα από το νερό, τα  μακριά ξανθά μαλλιά της,  χόρευαν στους ώμους της.

Το στόμα της άηχα προσπαθούσε κάτι να μου πει. Μ Η   Μ Ε  ΚΟΙΤΑΣ. Φορούσε ακόμα τα καινούργια κόκκινα παπούτσια. Με αυτά είχε φύγει. Βούτηξα στο νερό και προσπάθησα να την πιάσω αλλά ηταν αδύνατο. Βγήκα στην επιφάνεια για να αναπνεύσω. Η βάρκα ήταν εκει. ΕΚΕΙΝΗ ήταν μεσα. Μου γελούσε. Γελούσε. Γελούσε.... με εμένα.

Στα χέρια μου ακόμη κρατούσα τα παλιά κόκκινα παπούτσια.