ΘΛΙΜΜΕΝΕΣ ΛΙΜΝΕΣ (του ΕΚΤΟΡΑ)

ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ: "Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΠΟΤΕ"

Μάζεψα τα κουρασμένα δάκρυα μου και έφυγα για πάντα από εκεί.

Ίσως τελικά το γουρουνάκι μου να μην θέλει να το βρω...ΙΣΩΣ!!

*********************************************************************************
    Είχε έρθει πια η ώρα να γυρίσω πίσω.

Δεν είχα βρει τον φίλο μου αλλά είχα δει πολλά! Ώρα λοιπόν να επιστρέψω. Ο μαύρος αυτοκράτορας είχε κάνει αρκετή υπομονή περιμένοντας με.

    Ο δρόμος της επιστροφής όμως ήταν μακρύς και δύστροπος. Είχε ήδη αρχίσει να γκρινιάζει κουράζοντας τα αυτιά μου με μουρμουρητά.

   Περπάτησα, πέρασα μέσα από δάση που χόρευαν έξαλλα με το φως ενός θυμωμένου ηλίου, πέρασα δίπλα από ποτάμια που ήρεμα διέσχιζαν τον χρόνο, κολύμπησα μέσα σε λίμνες τόσο θλιμμένες που γέμιζε ο κόσμος με δάκρυα. Με είχε πια σκεπάσει η κούραση, και ένα δειλό κρύο με χτύπησε στην πλάτη. Γύρισα και είδα ...ΤΟΝ ΒΟΡΙΑ! 

    Ο άρχοντας των βουνών με καλούσε στο σπίτι του. Φυσικά δεν μπορούσα να αρνηθώ. Τον ακολούθησα. Ο Ήχος από το φράκο του και τα λουστρινένια του παπούτσια, μας συνόδευε προς το θεόρατο βουνό.Φτάσαμε στο σπίτι του άνεμου το ξημέρωμα.

    "ΞΕΚΟΥΡΑΣΟΥ ΤΩΡΑ. ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΘΑ ΣΕ ΠΑΩ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ."

Είπε και χάθηκε σε μια δίνη.

Το μεσημέρι ήρθε και με συνόδευσε στην κορυφή.

    "ΤΩΡΑ ΘΑ ΦΥΓΩ. ΕΣΥ ΚΟΙΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ. ΙΣΩΣ ΕΚΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙΣ."

   Έφυγε. Εκεί , στην κορυφή του αρχαίου βουνού, περίμενα να δω ένα παράθυρο.!! Κοίταξα μπροστά μου ...και αντίκρισα την αρχή του κόσμου.... Και τότε άνοιξε το παράθυρο. Μπροστά στα ευάλωτα μάτια μου είδα ανθρώπους να πονάνε πολύ, να θυμώνουν πολύ και χωρίς λόγο, να αρρωσταίνουν, να υποφέρουν, να εκδικούνται, να μετανιώνουν,και ζαρωμένοι, απορημένοι και άχρηστοι να πεθαίνουν! Έπαψα να βλέπω . Τα δάκρυα μου έκρυψαν τις πληγές του ανθρώπου. Έκλαψα μέχρι που τα μάτια μου κοιμήθηκαν, τα δάχτυλα μου δέθηκαν μεταξύ τους σε ικεσία να μην ξυπνήσω εδώ!

    "ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΧΑΡΑ. ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΨΑΞΕΙ...ΚΡΙΜΑ" ειπε και γέμισε ο κόσμος άνεμο.....!

ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ (του ΕΚΤΟΡΑς)

 ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ: "ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ"

Ασπρόμαυρες πεταλούδες κάθισαν στα βλέφαρα μου.

Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει...

***********************************************************

     Σεβάσμιε μεγάλε βάτραχε, αναγκάζομαι να καταφύγω στην συμβουλή σου αν και ξέρω πόσο δεν θέλεις να σε ενοχλούμε. Έχω πάει παντού, έχω ρωτήσει ακόμα και την μάγισσα των χρωματιστών πραγμάτων -  όλοι ξέρουμε ότι είναι πάντα μεθυσμένη - και ..τίποτα. Κανένα αποτέλεσμα. Το γουρουνάκι μου πουθενά!

Μόνο εσύ μπορείς να μου πεις τι να κάνω τώρα πια.

     "ΤΑΠΕΙΝΑ ΦΙΛΩ ΤΑ ΣΑΛΙΩΜΕΝΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ".

Κάθισα στην καρέκλα του ΠΕΡΙΜΕΝΕ και....περίμενα.

Η απάντησή ήρθε την ώρα που τα κίτρινα φθινοπωρινά φύλλα του είρωνα πλάτανου,με είχαν σκεπάσει σχεδόν εντελώς. Ήταν ξεκάθαρη.

     Έπρεπε να συναντήσω τον άνθρωπο που ήτανε θεός, να γαργαλίσω τα παιδιά που κρέμονταν από πάνω του, και να κάνω τον δακρυσμένο μονάχο να μου πει γιατί κλαίει.

Θα έφευγα μόλις το φως ακουμπούσε τα πόδια μου.Έπεσα για ύπνο στην αγκαλιά του άνεμου που με νανούριζε και ....μα τι θόρυβος είναι αυτός;

Άνοιξα τα μάτια μου και εκεί μπροστά μου, τυλιγμένος με τον χιονισμένο μανδύα του, στεκότανε....ο περσινός χειμώνας! Ήταν γύρω στα 30, όμορφος ψήλος και αυθάδης. Κάθισε δίπλα μου, απειλώντας να με παγώσει έσκυψε με κοίταξε με τα κρυστάλλινα μάτια του και μου είπε:

     "ΆΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΞΑΝΑΔΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΧΟΥΛΟ ΦΙΛΟ ΣΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ΄΄.

     Μου χάιδεψε τα νυσταγμένα μου μαλλιά και μου τραγούδησε ένα παλιό τραγούδι της ΒΡΟΧΗΣ. 

    Ήμουν πια επίσημα στην αγκαλιά του χειμώνα και αυτό μόνο ένα πράγμα μπορεί να σημαίνει. Ο χρόνος έπρεπε να γυρίσει πίσω, γιατί κάποια πλάσματα μείναν ... πέρυσι!!

Ασπρόμαυρες πεταλούδες κάθισαν στα βλέφαρα μου.

    Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει...

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ (του ΕΚΤΟΡΑΣ)

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΜΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ: "ΟΙ ΓΥΑΛΙΝΕΣ ΧΩΡΕΣ"

Η παρεξήγηση ήταν δεδομένη.

Εκείνη την ώρα άκουσα μια περίεργη μουσική. "Ω ΘΕΕ ΜΟΥ"...κάποιος κούρδισε τον JOKER!

*******************************************************************************

      Σεβάσμιε μεγάλε βάτραχε, αναγκάζομαι να καταφύγω στην συμβουλή σου αν και ξέρω πόσο δεν θέλεις να σε ενοχλούμε. Έχω πάει παντού, έχω ρωτήσει ακόμα και την μάγισσα των χρωματιστών πραγμάτων -  όλοι ξέρουμε ότι είναι πάντα μεθυσμένη - και ..τίποτα. Κανένα αποτέλεσμα. Το γουρουνάκι μου πουθενά!

Μόνο εσύ μπορείς να μου πεις τι να κάνω τώρα πια.

     "ΤΑΠΕΙΝΑ ΦΙΛΩ ΤΑ ΣΑΛΙΩΜΕΝΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ".

Κάθισα στην καρέκλα του ΠΕΡΙΜΕΝΕ και....περίμενα.

Η απάντησή ήρθε την ώρα που τα κίτρινα φθινοπωρινά φύλλα του είρωνα πλάτανου,με είχαν σκεπάσει σχεδόν εντελώς. Ήταν ξεκάθαρη.

     Έπρεπε να συναντήσω τον άνθρωπο που ήτανε θεός, να γαργαλίσω τα παιδιά που κρέμονταν από πάνω του, και να κάνω τον δακρυσμένο μονάχο να μου πει γιατί κλαίει.

Θα έφευγα μόλις το φως ακουμπούσε τα πόδια μου.Έπεσα για ύπνο στην αγκαλιά του άνεμου που με νανούριζε και ....μα τι θόρυβος είναι αυτός;

Άνοιξα τα μάτια μου και εκεί μπροστά μου, τυλιγμένος με τον χιονισμένο μανδύα του, στεκότανε....ο περσινός χειμώνας! Ήταν γύρω στα 30, όμορφος ψήλος και αυθάδης. Κάθισε δίπλα μου, απειλώντας να με παγώσει έσκυψε με κοίταξε με τα κρυστάλλινα μάτια του και μου είπε:

     "ΆΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΞΑΝΑΔΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΧΟΥΛΟ ΦΙΛΟ ΣΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ΄΄.

     Μου χάιδεψε τα νυσταγμένα μου μαλλιά και μου τραγούδησε ένα παλιό τραγούδι της ΒΡΟΧΗΣ. 

    Ήμουν πια επίσημα στην αγκαλιά του χειμώνα και αυτό μόνο ένα πράγμα μπορεί να σημαίνει. Ο χρόνος έπρεπε να γυρίσει πίσω, γιατί κάποια πλάσματα μείναν ... πέρυσι!!

Ασπρόμαυρες πεταλούδες κάθισαν στα βλέφαρα μου.

    Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει...

ΟΙ ΓΥΑΛΙΝΕΣ ΧΩΡΕΣ (απο ΕΚΤΟΡΑς)

 ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ: "ΤΟ ΠΟΚΕΡ ΤΗΣ ΝΥΧΤΕΡΙΔΑΣ"

"ΜΟΝΟ ΑΝ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ ΣΤΟ POKER ΤΗΣ ΝΥΧΤΕΡΙΔΑΣ θα μάθεις".

Ανατρίχιασα...όχι, ΟΧΙ το poker της νυχτερίδας.

Ήμουνα πια χαμένος.....Στο poker της νυχτερίδας όπως ήταν φυσικό έχασα.

_________________________________________________________________________________

     Τώρα περίμενα την απόφαση των νάνων. Μετά από μερικά μικρόλεπτα εμφανίστηκαν κρατώντας τον πάπυρο της αλήθειας. Η διαδικασία ήταν απλή και τρομακτική.

Έπρεπε να πάω στην θάλασσα με τις γυάλινες χώρες, να βρω τους δυο κρυστάλινους βιολιστές, να μου πουν που είναι το δάσος που επιπλέει.

Αποστολή αδύνατη. Ξεκίνησα το επόμενο πρωί. Κατά το απόγευμα έφτασα στην πρώτη γυάλινη χώρα. κοίταξα το είδωλο μου που καθρεφτίζονταν στους γυάλινους θόλους, και μπήκα. Στις πρώτες πύλες με σταμάτησαν τα γεράκια της πόλις.

Σαν αιώνιοι φύλακες πέταξαν από πάνω μου τρεις φορές πριν με αφήσουν να μπω πιο μέσα.

Εκεί στην κεντρική πλατεία, μέσα στην κιβωτό, με περίμενε ο διάσημος καπετάνιος.

Υποκλίθηκα μπροστά του. Με κοίταξε με τα αρχαία μάτια του και μου είπε:

     ΄΄ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙΣ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΠΙΑΝΟ ΠΟΥ ΚΟΥΝΑΕΙ ΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΟΥ΄΄, είπε και εξαφανίστηκε μέσα στο πλοίο!

     Ωραία. Κι άλλος γρίφος. Τι θέλει να πει όμως...

Την ώρα που σκεφτόμουν τι να κάνω, πέρασε από μπροστά μου μέσα στο νερό η χώρα του γιαπωνέζικου δέντρου. Άδραξα την ευκαιρία ανέβηκα στο πάντα μικρο δέντρο και κινήσαμε για αλλού....

     Από εκεί έβλεπα τα πάντα,όλες η πρωτεύουσες διέσχιζαν ήσυχα τα νερά, πηγαίνοντας προς τον μεγάλο καταρράχτη. Εκείνη την ώρα πέρασε από κοντά μας το καπιτώλιο της Ρώμης και σκούντηξε ελαφρά την segrada familia της Βαρκελώνης.

Η παρεξήγηση ήταν δεδομένη.

Εκείνη την ώρα άκουσα μια περίεργη μουσική. "Ω ΘΕΕ ΜΟΥ"...κάποιος κούρδισε τον JOKER!

ΤΟ ΠΟΚΕΡ ΤΗΣ ΝΥΧΤΕΡΙΔΑΣ (του ΕΚΤΟΡΑς)

ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ: ΚΑΙ Η ΚΟΥΝΙΑ ΚΟΥΝΙΟΤΑΝ
Ωστόσο όλοι περίμεναν από μένα την μελωδία που θα ελευθέρωνε τον στρογγυλό αδελφό μου. Όμως το πιάνο δεν μου έλεγε τιποτα. Με κοιτούσε βουβό και οι νότες του γελούσαν σιγανά . Τότε το σολ με ρώτησε ειρωνικά «σε λένε ορφ;»
Η κούνια κουνιόταν ρυθμικά......
____________________________________________________________

     Η ώρα πρέπει να είχε πια περάσει. Aδικα την περιμέναμε. Kαι στην χώρα των γιγάντων, όλοι έμοιαζαν κουρασμένοι.

Έπρεπε να φύγω. Άλλωστε, ο μαύρος αυτοκράτορας θα με ζητουσε. Ήταν ώρα να βγει.

     Κουρασμένος και εγώ, πήρα τον δρόμο του γυρισμού. Και τότε το άκουσα να με καλεί. Ο καλύτερος φίλος μου, το κάλο μου ροζ παχουλό φιλαράκι, με φώναζε. Στην αρχή ήταν δύσκολο να καταλάβω τι έλεγε,όμως σιγά σιγά ο ήχος άρχισε να καθαρίζει.

"ΠΗΓΑΙΝΕΕΕ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΟΟ ΣΧΟΛΕΙΟΟΟΟ".

     Τότε όλα έγιναν ξεκάθαρα. Το σχολείο των νάνων... Ήταν οι μόνοι που χρησιμοποιούσαν ακόμα γουρουνάκια για να κουβαλάνε την κιμωλία.
Έφτασα εκεί την ώρα του πρώτου μαθήματος . Οι μαθητές ήταν μονό δυο καθισμένοι στις μικρές καρέκλες τους άκουγαν την ιστορία της πρώτης φάλαινας που ανακάλυψε τον Νείλο.
Μπροστά τους η αλεπού που έβγαινε από τα βιβλία βαριόταν, και ο θλιμμένος βασιλικός βάτραχος δοκίμαζε για άλλη μια φορά να κρεμαστεί από το δέντρο που κρατούσε το μυστικό της γνώσης. Φόρεσα τα παπούτσια του γελωτοποιού, για να μπορούν να με βλέπουν, και φώναξα:
     "ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙ ΜΟΥ;"
Με κοίταξαν, γέλασαν και μου είπαν:
     "ΜΟΝΟ ΑΝ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ ΣΤΟ POKER ΤΗΣ ΝΥΧΤΕΡΙΔΑΣ θα μάθεις".
Ανατρίχιασα...όχι ΟΧΙ το poker της νυχτερίδας.
Ήμουνα πια χαμένος.....

ΚΑΙ Η ΚΟΥΝΙΑ ΚΟΥΝΙΟΤΑΝ (του ΕΚΤΟΡΑς)

 Αυτός ο Εκτορας είναι φοβερός!  Μας ταξιδεύει μέσα σε λίγες γραμμές σε πολιτείες παραμυθένιες όπου συναντάμε γίγαντες, βασιλιάδες, ιππότες, τραγουδιστές, κακούς  και αιμοβόρους τύρανους, μυστικές μελωδίες. Νομίζεις διαβάζοντάς τα κείμενά του ότι είσαι κάπου εκεί γύρω. Ίσως γιατί όλοι μέσα στις καρδίες μας έχουμε ανάγκη να ζούμε στον κόσμο που πλάθει. Είναι παρήγορο ότι υπάρχουν ΕΚΤΟΡΕΣ ακόμη γύρω μας.
______________________________________________________________________________

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 8

      Επιστρέφοντας, χωρίς κανένα θετικό αποτέλεσμα, στην χωρά των 2 γιγάντων, έπεσα πάνω στην ετήσια φιέστα για τα 37 χρόνια της συνένωσης των δυο βασιλείων. Καλεσμένοι λίγοι και καλοί. Κρύφτηκα πίσω από το θρόνο του γίγαντα που κατάπινε συνεχεία, και έβλεπα να μπαινουν.      Πρώτη έφτασε η ψηλή λαστιχένια βαρόνη μαζί με τον κόμη με τα καινούργια παπούτσια.
     Αμέσως μετά η πριγκίπισσα που έφτιαχνε σπίτια μπήκε και άρχισε να τραγουδάκι παραδοσιακά αφρικανικά τραγούδια.  Για λίγο δεν ήρθε κανείς.
Και τότε τον είδα.     Ο μικροσκοπικός δικτάτορας είχε βάλει τον αδελφό μου μπροστά στην σβηστή φωτιά πάνω στην κούνια που κουνιόταν αιωνία, και τον κοιτούσε με το γνωστό του αιμοβόρο βλέμμα. Πάγωσα.
     Έπρεπε να τον ελευθερώσω. Ήξερα το τίμημα. Με σκυφτό το κεφάλι πήγα και κάθισα στο πιάνο που ελαμπε. Όμως δεν ήξερα την μελωδία .
     Η παρέα των γιγάντων με κοιτούσε περιμένοντας...την μελωδια! Τότε το γκονγκ της κεντρικής πύλης χτύπησε. Ο πρίγκιπας με τα καλώδια μπήκε αγέρωχα μέσα. Ακριβώς από πίσω του μια γυναίκα που δεν είχα ξαναδεί. Λίγο πιο μικροκαμωμένη από τους άλλους γίγαντες αλλά πιο όμορφη από ολους. Τα ματιά της σαν ζωγραφιστά, το πληθωρικό της μπούστο προκαλούσε τον αέρα το χαμόγελο της δήλωνε άγνοια για αυτά που συνέβαιναν εδώ...
     Ωστόσο όλοι περίμεναν από μένα την μελωδία που θα ελευθέρωνε τον στρογγυλό αδελφό μου. Όμως το πιάνο δεν μου έλεγε τιποτα. Με κοιτούσε βουβό και οι νότες του γελούσαν σιγανά . Τότε το σολ με ρώτησε ειρωνικά «σε λένε ορφ;»
     Η κούνια κουνιόταν ρυθμικά......

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΤΑ ΝΕΡΑ (του ΕΚΤΟΡΑς)

Ο ΕΚΤΟΡΑς, συνεχίζει το γοητευτικό του ταξίδι  στους παραμυθένιους του δρόμους ανάμεσα σε παράξενους γίγαντες. Μαγεύεσαι και παρασύρεσαι στον κόσμο που φτιάχνει με μαεστρία.

H ΑΓΝΩΣΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ πέρασε φαίνεται από δημιουργικούς αστερισμούς.

Εχουμε δυο διαφορτικές αλλά ωραίες αναρτήσεις από την ΚΑΡΕΤΑ και ΕΚΤΟΡΑς.

___________________________________________________________________________________

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 7

      Το σκοτάδι είχε αρχίσει να καταπίνει τα βουνά, και όλα σιγά να ησυχάζουν. Έπρεπε να αλλάξω χώρο. Οδηγήθηκα λοιπόν στο μέρος των δυο γιγάντων. Ίσως το γουρουνάκι μου να είχε κρυφτεί εκει. Eδώ τα πάντα ήταν αλλιώς. Πρέπει να περάσω τις δοκιμασίες τους. Πρώτα κάθισα στο θρόνο του γίγαντα που κατάπινε συνεχεία, ήθελε να παίξουμε σκάκι χωρίς σκακιέρα. Έπρεπε να τον κερδίσω!

      Ήταν δύσκολος αντίπαλος αλλά ακόμα πιο δύσκολη ήταν εκείνη. Η βασίλισσα των γιγάντων, που για κάποιο περίεργο λόγο μου θύμιζε την τεραστία μελαχρινή γυναίκα, στεκόταν από πάνω μου με σήκωσε σαν να ήμουν φτερό και με παρέδωσε στο μικροσκοπικό δικτάτορα του βασιλείου των γιγάντων. Το πιο τρομακτικό πλάσμα του κόσμου με κοίταξε καλά και έβγαλε μια φρικτή απόκοσμη κραυγή που ήξερα καλά τι σημαίνει. Καβάλησα την κόκκινη ακίνητη μηχανή μου έφυγα για το χώρο που μονό οι γενναίοι φτάνουν. Εκεί που τρέχουν τα νερά......

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΓΑΤΑΣ (ΤΟΥ ΕΚΤΟΡΑς)

Αυτος ο ΕΚΤΟΡΑς πυροβολεί χωρίς προειδοποίηση. Τα κείμενα του έρχονται σα χρυσόσκονη όταν δεν τα περιμένεις.  Γράφει τόσο δροσερά που σου έρχεται να τα  ρουφήξεις τα γραπτά του.  Είναι τρομερός . ΑΑΑΚΝ ΠΙΑ!!!
______________________________________________________________________________


ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 6

Το καρό προβατάκι με τα τρία πόδια μίλησε..! Ήξερα πια ότι αν ήθελα να βρω το γουρουνάκι μου έπρεπε να φανώ γενναίος. Ο μαύρος αυτοκράτορας απασχολούσε ακόμη την φθονερή τίγρη, που τώρα της έλειπε και η ουρά , έτσι μπορούσα να φύγω ανενόχλητος. Περίμενα να νυχτώσει και τότε το άκουσα να έρχεται. Το τρένο του τσίρκου δεν αργούσε ποτέ. Σταμάτησε ακριβώς μπροστά μού. Η αρκούδα που έκανε πάντα τραμπάλα με τον μονοχείρα κλόουν με κοίταξε και μου έκανε νόημα να ανέβω. Άρπαξα την μάγισσα με την σκούπα, σκούπισα τα πρώτα σκαλιά από τις σερπαντίνες και ανέβηκα. Τo τρένο ξεκίνησε. Έπρεπε να βρω τη φωνή της γάτας αλλά δεν μπορούσα. Βρήκα της αγελάδας. Μέσα στο σκοτάδι άκουσα τον αυτοκράτορα να με φωνάζει. Ήθελε να μπει μέσα, ΕΠΡΕΠΕ να του ανοίξω. Πριν κατέβω είπα στον ποντικό -που τώρα έλεγε την τρομερή ιστορία της πάπιας- 'I ll be back. Δεν με άκουσε.....

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ (του EKTOΡΑς)

Ο φίλος ΕΚΤΟΡΑς αρχίζει φαίνεται να φτιάχνει δική του ιστορία. Κάθε φορά βάζει και ένα πετραδάκι και χτίζει ακάθεκτος. Έχω πολύ αγωνία να δω που θα τον οδηγήσει η ξέφρενη φαντασία του. 
_________________________________________________________________________




Είχε πια χαράξει όταν βγήκαν όλοι τους από την πορτοκαλί σπηλιά. Ήθελαν να με βοηθήσουν το ήξερα.
Πήρα το καφέ άλογο, το μαύρο το είχε δαγκώσει ο τεράστιος μαύρος αυτοκράτορας και πήγα προς τα κάτω. Ησυχία και σκοτάδι. Το δέντρο ήταν σκοτεινό.
 Τότε την είδα. Ήταν κάτω, κουρασμένη και ταλαιπωρημένη. Μόλις με είδε μου έδειξε τα λαμπερά της δόντια. Τότε ο αυτοκράτορας σηκώθηκε από το χαλί και κάθισε πάνω της!!


Είχα λίγη ώρα να ψάξω για το καρό πρόβατο με τα τρία πόδια. Αυτό μονό ήξερε, που ήταν του γουρουνάκι. Κόλλησα τις μαγικές ταινίες στο μέτωπο μου και ξεκίνησα. Ο αυτοκράτορας με κοιτούσε. Ήξερε πως θα επέστρεφα.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΟΥ

Ο ΕΚΤΟΡΑς έστειλε πάλι το διαμαντάκι του. Είναι τελείως απρόβλεπτος. Απορώ απο που αντλεί τις εικόνες του.
Με χαροποιεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι επικοινωνείτε μεταξύ σας με τα σχόλια σας. Θέλω να ομολογήσω ότι έτσι όπως ρέει η κατάσταση στο μπλόγκ αλλάζει τα αρχικά μου σχέδια και πιστεύω ότι τελικά μπορεί να δημιουργηθούν παραπάνω απο μια η δύο ιστορίες. "Κeep typing"  όπως θα έλεγε και ο "φίλος μου" Stephen King.
_____________________________________________________________


Η νύχτα έπεφτε βάρια παντού. Ο φωτεινός ποντικός έριχνε αμυδρό φως γύρω. Ήξερα ότι ήταν κάπου εκεί. Κοίταξα κάτω και νατην!! Φορούσε κόκκινο κραγιόν που δεν της πήγαινε και ιδιαίτερα . Αυτή η τίγρη ήταν ανίκητη. Άρχισε να με πλησιάζει χαμογελώντας. Το ένα της αυτί έλειπε.

Ξαφνικά η τεραστία μελαχρινή όμορφη γυναίκα την έπιασε και την έβαλε πάνω στο υποβρύχιο. Για να δούμε τώρα θα την ξαναβλεπαμε..;

Τότε ο άνθρωπος του χιονιού που άδικα έβλεπε έξω όλο το χρόνο, με κοίταξε θλιμμένα έξυσε το καρότο του και μου είπε....νάνι!

AAAKN

 Τελικά φαίνεται πως ο φίλος ΕΚΤΟΡΑς βάζει σε όλους μας τα γυαλία. Και επειδή  εγώ φοράω ήδη μου τα έχει κάνει διπλοεστιακά. Απο τον τρόπο και την φρεσκάδα του κειμένου προσπαθώ να καταλάβω την ηλικία. Μάταια όμως γιατί μπορεί να είναι απο 0 εώς 100 ετών.
____________________________________________________________


Κάθισα στη καρέκλα που με προστάτευε από τον τεράστιο μαύρο σκύλο, κοίταξα το δέντρο με τα παιχνίδια και την είδα. Ήταν στην κορυφή και με κοιτούσε. Αυτή η τίγρη ήταν τελικά αυθάδης. Κουνούσε την ουρά της με βλέμμα ειρωνικό.

Κατέβηκα από την καρέκλα, πλησίασα το δέντρο και έκοψα ένα αεροπλάνο.
Άρχισα να σκαρφαλώνω. Αυτή η ιστορία έπρεπε να τελειώνει.

Ήθελα πίσω το γουρουνάκι .

Έπιασα το ελάφι και φώναξα....ΑΑΑΚΝ!!!!

Η Επίμονη Τίγρη

Το παρακάτω είναι του φίλου ΕΚΤΟΡΑς και το αναρτώ γιατί μου αρέσει η φρεσκάδα του κειμένου. Έχει έρθει σε δυο δόσεις. Φαίνεται πως είναι ο πιο εργατικός από όλους μας.

Ξέρω ότι τώρα ο φίλος R.W.P. θα καγχάζει. Όπως, όμως πολύ σωστά λέει και ΚΑΡΕΤΑ στο σημερίνό της σχόλιο και εκείνος είχε υποσχεθεί ότι κάτι θα στείλει. Αρα δεν έιμαι μόνο εγώ αναβλητικός. Τώρα βέβαια έχει και τα δίκια του ο RWP. Το έχω παρακάνει. Ας όψεται όμως το χαλασμένο καλοριφέρ.

Με την ευκαιρία τι έγιναν ο φίλοι MANOLO και MITSOS. Φαντάζομαι πως και αυτοί περιμένουν εμένα. Ο GIP;  ____________________________________________________________

Σηκώθηκα απότομα από το κρεβάτι. Το δεξί μου πόδι κάτι πάτησε. Ήτανε μια κόκκινη τίγρη.
Προσπάθησα να την αφήσω, άλλα είχε κολλήσει στη πατούσα μου.
Ευτυχώς το γουρουνάκι ήταν ακόμα στην θέση του. Την τράβηξα με δύναμη και την κόλλησα στον τοίχο. Εκείνη τη στιγμή, ο αδελφός μου νιαούρισε.
Κατάλαβα, ότι ήταν ώρα να πω την μαγική φράση.
Αυτή, που πάντα με κατέβαζε κάτω.

TO ΑΛΛΟ ΠΡΩΙ

Να την πάλι μπροστά μου.
Ήταν τσαλαπατημένη κι όμως είχε το θράσος να εμφανίζεται ξανά εδώ . Αυτή η τίγρη ήταν πολύ επίμονη. Πήγα να την πιάσω όμως εκείνη την στιγμή μια τεραστία όμορφη μελαχρινή γυναίκα έσκυψε και με το τεράστιο χέρι της την άρπαξε την τσαλάκωσε και την πέταξε ψηλά στον αέρα. Χάθηκε...!
Στην θέση της εμφανίστηκε τώρα ο ύπουλος ο τρομερρροοος ...........ΣΚΑΤΖΟΧΟΙΡΟΣ
Άραγε θα μπορούσε αυτή η τεράστια γυναίκα που κάτι μου θύμιζε να κάνει κάτι?  Και που ήταν επιτελούς αυτό το γουρουνάκι;
Έκανα την κραυγή του λύκου. ΤΙΠΟΤΑ!!! Θα τον πάρω τηλέφωνο.  «Παππούυυυυυυυ».